Έξω οι μπάτσοι από τις σχολές μας

 

ΌΣΟ ΤΟ ΚΡΆΤΟΣ ΟΝΕΙΡΕΎΕΤΑΙ ΠΑΡΑΠΆΝΩ ΑΣΤΥΝΌΜΕΥΣΗ
ΕΜΕΊΣ ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΕΝΆΝΤΙΑ ΣΕ ΚΆΘΕ ΝΈΑ ΤΟΥΣ ΠΡΌΚΛΗΣΗ

Στις 11/02/2021 ψηφίστηκε το νομοσχέδιο Κεραμέως, το οποίο περιλαμβάνει την ίδρυση πανεπιστημιακού αστυνομικού σώματος (ΟΠΠΙ) , την αυστηροποιήση των ποινών, την διαγραφή φοιτητών μετά το πέρας του χρονικού ορίου φοίτησης, την τοποθέτηση καμερών στους χώρους των σχολών κ. α. Αυτό έρχεται να προστεθεί στην καταστολή που βιώνουμε καθημερινά με την απαγόρευση κυκλοφορίας τόσους μήνες, την αστυνομική βία και το γενικότερο κλίμα που χτίζεται. Με βάση όσα συνέβησαν με την κατάργηση του ασύλου, με περιστατικά όπως η εισβολή των μπάτσων στις φοιτητικές εστίες πανεπιστημίου Αθηνών και τον μπάτσο που στόχευε με το όπλο του φοιτητές στην ΑΣΟΕΕ πέρυσι, οι μαζικές προσαγωγές στο ΕΜΠ κτλ, γίνεται εμφανές ότι ο μόνος στόχος της ΟΠΠΙ θα είναι να πατάξει κάθε τί ανατρεπτικό και να μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε αποστειρωμένους χώρους για χάρη του περιβόητου εξευρωπαϊσμού. Έχουμε ήδη τους μπάτσους σε κάθε γωνιά της πόλης και της ζωής μας να προσπαθούν να σπείρουν τον φόβο, και το κράτος θεωρεί αναγκαία την εγκατάστασή τους τώρα και στα πανεπιστήμια. Έτσι, ως κατάληψη Allerta, αναρτήσαμε πανό στο Ιόνιο πανεπιστήμιο, κολλήσαμε ενοικιαστήρια με συνθήματα στην πόλη και ρίξαμε τρικάκια έξω από την Πρυτανεία και σε άλλους κεντρικούς δρόμους προκειμένου να κάνουμε αισθητό ότι στις σχολές μας δεν χωράνε οι μπάτσοι. Θα υπερασπιστούμε τους
χώρους όπου δρούμε καθημερινά ώστε να μείνουν καθαροί από την αυταρχικότητα του κράτους.

ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΌΜΟΥΣ
ΦΩΤΙΆ ΣΤΟΥΣ ΜΠΆΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ.

ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΊΝΕΙ ΑΝΑΠΆΝΤΗΤΟ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΈΔΙΟ ΚΕΡΑΜΕΩΣ.
ΌΛΟΙ /ΌΛΕΣ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΛΕΎΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΆΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΧΏΡΩΝ ΜΑΣ ΑΠΌ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΌΛΗ.

Κατάληψη Allerta

[Αναδημοσίευση] Μικροφωνική και μοιραστική κειμένου κατά του νομοσχεδίου Κεραμέως

ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΔΕΝ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ, Η ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ Η ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

Καθώς διανύουμε το δεύτερο – ακόμα πιο αναποτελεσματικό – lockdown, με το Ε.Σ.Υ να καταρρέει σεπερίοδο πανδημίας, με τα πανεπιστήμια να ειναι κλειστά εδώ και έναν χρόνο και κάθε ένδειξηδιαμαρτυρίας να συναντά άγρια καταστολή από το κράτος, ψηφίζεται πολύ βολικά το νομοσχέδιοΧρυσοχοίδη-Κεραμέως.

Το νέο νομοσχέδιο ιδρύει την Ομάδα Προστασίας Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων (Ο.Π.Π.Ι) πουπροβλέπει πάνω απο 1000 νέες προσλήψεις “ειδικών φρουρών” με γκλοπ και χειροπέδες εντός τουπανεπιστημίου που θα λογοδοτούν απευθείας στην ΕΛ.ΑΣ. Παράλληλα, επιβάλλει το ανώτατο όριοφοίτησης, τις διαγραφές φοιτητών, την ελεγχόμενη είσοδο στο χώρο των πανεπιστημίων, την βάσηεισαγωγής στα πανεπιστήμια και τέλος αυστηροποιεί τον πειθαρχικό κώδικα. Όλα αυτά με σκοπό την“πάταξη της ανομίας και την διαφύλαξη της ελεύθερης διακίνηση των ιδεών μέσα στα πανεπιστήμια”Ταυτόχρονα δίνονται υπέρογκα ποσά για προσλήψεις και εξοπλισμο στην Αστυνομία (εξοπλιστικάπρογράμματα) και τον ελληνικό στρατό ( Rafalle και συνοριοφύλακες), ενώ υπάρχουν τρομερέςελλείψεις στην τριτοβάθμεια εκπαίδευση. Μηδαμινές προσλήψεις καθηγητών, ανεπαρκείς υποδομές,περικοπές στην σίτηση και την στέγαση και καθυστέρηση συγγραμμάτων περιγράφουν τηνπραγματικότητα που αντιμετωπίζουν τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Η λύση που προτείνει για άλλη μια φορά η κυβέρνηση είναι η πρόσληψη αστυνομικών και ηεντατικοποίηση της καταστολής σε οποιαδήποτε ένδειξη διαμαρτυρίας. Η θέσπιση του ορίου φοίτησηςκαι οι διαγραφες φοιτητων δεν έχουν επουδενί εκπαιδευτικο χαρακτήρα, απεναντίας προάγουν τονανταγωνισμό, αγνοώντας τις συνθήκες διαβίωσης των περισσότερων φοιτητών. Το κράτος επίσης,εξαιτίας της αδυναμίας του να ελέγξει τους συγκεκριμένους χώρους,όπου επικρατεί πραγματικάελέυθερη διακίνη γνώσεων,ιδεών και πολιτική ζύμωση, σε συνεργασία με τα ΜΜΕ, επέλεξε νασυκοφαντήσει τους πανεπιστημιακούς χώρους και να τους παρουσιάσει ως εστίες ανομίας όπου ανθεί τοεμπόριο ναρκωτικών και η εγκληματικότητα. Η πανεπιστημιακή αναδιάρθρωση όμωςπραγματικά,εντάσσεται στο γενικότερο πλάνο επιβολής της κυβέρνησης σε κάθε πτυχή της κοινωνικήςζωής.

Συγχρόνως ενώ το νομόσχεδιο θα έπρεπε να έχει έναν εκπαιδευτικό και υγεινομικό χαρακτήρα δενπροβλέπει καμία βελτιώση των υγεινομικών συνθηκών των πανεπιστημίων κρίνοντας έτσι ταπανεπιστήμια ακατάλληλους χώρους ειδικά για τις υγειονομικά ευπαθείς ομάδες φοιτητών. Το κράτος ΔΕΝ έχει μεριμνήσει για την βελτίωση της δημόσιας υγείας, καθως συνεχίζει να αγνοεί τις επίγουσεςυγεονομικές ανάγκες (ΜΕΘ, προσλήψεις ιατρικού προσωπικού). Απεναντίας, σπαταλά τεράστια ποσά σε αστυνομικό και στρατωτικό εξοπλισμό. Ταυτόχρονα, ποινικοποιεί τις διαδηλώσεις, φτωχοποιεί ολο ένα και περισσότερα τα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα, λεηλατεί τη φύση με μοναδικό γνώμονα τοκέρδος.

Απέναντι στην “κανονικότητα” που προσπαθούν να μας επιβάλλουν, εμείς απαντάμε με αλληλεγγύηαπέναντι σε όλους. Στηρίζουμε τον αγώνα των υγειονομικών, των εκπαιδευτικών και κάθε αγωνιζόμενουκομματιού της κοινωνίας.Να μην επιτρέψουμε να συνεχιστεί η υποτίμηση των ζωών μας. Να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη, δημιουργώντας δίκτυα αλληλεγγύης, αντίστασης, αυτοοργάνωσης και συλλογικοποίησης.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΠΡΟΤΑΣΣΟΥΜΕ ΤΗΝΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

https://athens.indymedia.org/post/1610304/

[Αναδημοσίευση] ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ Για Τον Συντονισμό Δράσεων Ενάντια Στο Νέο Νομοσχέδιο Του Υπ. Παιδείας

Σάββατο 06/02/2021 ώρα 15:00 στην αυλή του παλαιού Ψυχιατρείου.

Καθώς διανύουμε το δεύτερο – ακόμα πιο αναποτελεσματικό – lockdown, με το Ε.Σ.Υ να
καταρρέει αντιμετωπίζοντας τρομερές ελλείψεις σε προσωπικό, εξοπλισμό και
ιατροφαρμακευτικό υλικό, με την ανεργία και την οικονομική εξαθλίωση να έχει
χτυπήσει κόκκινο και με τις κοινωνικές αντιστάσεις να βρίσκονται σε λήθαργο, το
κράτος παίρνει την απόφαση να δαπανήσει 30 εκατομμύρια ευρώ επενδύοντας στην
περαιτέρω θωράκιση των ένστολων δυνάμεων, άρα και της καταστολής,
ξεκαθαρίζοντας πλέον ότι η διαχείριση της πανδημίας είναι στα χέρια του Υπουργείου
της Προστασίας του Πολίτη και όχι στο Υπουργείο Υγείας.

Έρχεται λοιπόν προς κατάθεση και το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία (πάντα σε
αγαστή συνεργασία με τον Χρυσοχουντίδη) που αλλάζει ριζικά τον τρόπο εισαγωγής
στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, θεσπίζει όριο φοίτησης, περιλαμβάνει την ελεγχόμενη
είσοδο, συγκροτεί και ιδρύει ομάδα προστασίας πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και τέλος
αναβαθμίζει τον πειθαρχικό κώδικα.

Οι αλλαγές αυτές εντείνουν την ταξικότητα από το λύκειο και ενισχύουν τον
ανταγωνισμό. Αποκλείουν πολλούς μαθητές από την πρόσβαση στην τριτοβάθμια
δημόσια εκπαίδευση γεγονός που έχει σαν αποτέλεσμα την προώθηση της ιδιωτικής
πάντα στα πρότυπα της Ευρώπης.

Σχετικά με την τριτοβάθμια εκπαίδευση η θέσπιση του ορίου φοίτησης (όπου Ν+2 για
τις σχολές τεταρτοετούς φοίτησης και Ν+3 για αυτές που απαιτούν περισσότερα έτη
σπουδών) αποτελεί εντατικοποίηση των σπουδών και στόχο έχει να πειθαρχήσει τους
φοιτητές που δεν πρέπει να είναι τίποτα άλλο πέρα από παραγωγικά γρανάζια
υποταγμένα στις ορέξεις της αγοράς. Σε αυτό το σημείο έρχεται να κουμπώσει ο νέος
σκληρότερος πειθαρχικός κώδικας που αφορά αξιόποινες πράξεις εντός των ΑΕΙ
( αντιγραφή, παρεμπόδιση λειτουργίας, χρήση εγκαταστάσεων, αφισοκολλήσεις,
καταλήψεις κλπ.) Στις παραπάνω, αλλά και περισσότερες, περιπτώσεις οι ποινές που
προβλέπονται κλιμακώνονται από την απλή επίπληξη, στην απαγόρευση συμμετοχής
στις εξεταστικές και φτάνουν ακόμα και στην οριστική διαγραφή.

Είναι ξεκάθαρο ότι βασική επιδίωξη είναι η αλλοίωση του ανοιχτού και δημόσιου
χαρακτήρα των πανεπιστημίων και η μετατροπή του σε έναν κλειστό, αποστειρωμένο
και αυστηρά φρουρούμενο χώρο. Κάθε ίχνος αποκλίνουσας από την ακαδημαϊκή
λειτουργία δραστηριότητας, κάθε προσπάθεια πολιτικής τριβής και κάθε απειθαρχία
που γεννιέται και μεγαλώνει στους πανεπιστημιακούς χώρους θα απαγορεύεται και θα
διώκεται.

Σε αυτό το σημείο να αναφέρουμε ότι φυσικά αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που το
κράτος επιχειρεί να αναδιαμορφώσει την πανεπιστημιακή πραγματικότητα προς
όφελός του. Έχοντας ηττηθεί όμως στο παρελθόν, χάρη στις μαζικές κινητοποιήσεις και
τις καταλήψεις των φοιτητών, αυτή τη φορά προσέχει για να έχει.
Προχωράει έτσι στην συγκρότηση νέου αστυνομικού σώματος για την φύλαξη των
πανεπιστήμιων, την λεγόμενη Ομάδα Προστασίας Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων
(Ο.Π.Π.Ι) η οποία θα υπάγεται στην ΕΛ.ΑΣ. Θα γίνουν χίλιες νέες προσλήψεις μπάτσων
για την πάταξη της “ανομίας και της παραβατικότητας” στα πανεπιστήμια ενώ εν μέσω
πανδημίας οι προσλήψεις γιατρών είναι μηδαμινές. Γιατί εννοείται ότι αν κάτι
περισσεύει από τα πανεπιστήμια είναι οι μπάτσοι..και όχι καθηγητές και εργαστηριακοί
εξοπλισμοί.

Εν μέσω πανδημίας και απαγόρευσης κυκλοφορίας επιχειρείται η ολική επιβολή του
δόγματος νόμος και τάξη με τις αντιστάσεις να είναι σχεδόν απονεκρωμένες. Η
καταστολή στον δρόμο, η απαγόρευση διαδηλώσεων , η επιθυμία εγκατάστασης ειδικά
εκπαιδευμένων δολοφόνων σε πανεπιστήμια, Μ.Μ.Μ και σε κάθε στενό και γειτονιά
είναι όψεις του ίδιου νομίσματος.

Πιο ειδικά, δεν είναι λίγα τα περιστατικά, μέσα στο χρόνο που μας πέρασε, όπου
μπάτσοι, ως γνωστοί τραμπούκοι, τρομοκράτησαν φοιτητές/τριες.
Τον Φλεβάρη μπάτσος απείλησε με όπλο φοιτητές στην ΑΣΟΕΕ, το Νοέμβριο έγιναν
μαζικές συλλήψεις φοιτητ(ρι)ών στο Πάνω και Κάτω Πολυτεχνείο, Τον Δεκέμβρη,
διαφόρων ειδών πάνοπλοι μπάτσοι μπήκαν στις ΦΕΠΑ και βανδάλισαν δωμάτια
φοιτητών που αγωνίζονται για τα αυτονόητα. Έχουμε δει τι κάνουν οι μπάτσοι όταν
είναι στις σχολές, ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε.

Στην Κέρκυρα η κατάσταση περιπλέκεται καθώς ορισμένα τμήματα του Ιονίου
Πανεπιστήμιου στεγάζονται στον χώρο του Παλαιού Ψυχιατρείου Κέρκυρας.
Παράλληλα στον ίδιο χώρο δραστηριοποιούνται ο ΟΚΑΝΑ, η Μονάδα Απεξάρτησης
“Διάπλους” και το Κέντρο Ψυχικής Υγείας. Οι μονάδες περιλαμβάνουν και περιθάλπτουν
ψυχικά ευαίσθητα άτομα, ευάλωτα και ευερέθιστα που, ουκ ολίγες φορές, έχουν βιώσει
στο πετσί τους την υποτίμηση, τη βία και το φόβο από τα “όργανα της τάξης”. Μπορεί
κανείς εύκολα να καταλάβει πως η καθημερινή παρουσία μπάτσων στον ίδιο χώρο θα
προκαλέσει ένα όχι και τόσο άνετο περιβάλλον για αυτούς τους ανθρώπους και είναι
μόνο ανεπιθύμητη.

Έχοντας πλήρη γνώση για τον διαχρονικό σκοπό του κράτους να αποσιωπεί και να
καταστέλλει τις αντιστάσεις μας και χωρίς καμία αυταπάτη για τον ρόλο που παίζουν τα
ΑΕΙ στο καπιταλιστικό σύστημα, παραμένουμε ενεργοί και για κανέναν λόγο δεν
πρόκειται να αφήσουμε τους χώρους αγώνα μας ανυπεράσπιστους και να τους
θυσιάσουμε χωρίς να παλέψουμε για τα κεκτημένα μας.
Για τον κόσμο που αγωνίζεται τα πανεπιστήμια ήταν, είναι, και θα είναι χώροι
ελευθερίας, αντίστασης και αγώνα.

Να συναντηθούμε, να οργανωθούμε και να σταθούμε οδόφραγμα στον δυστοπικό
δρόμο που ανοίγει το κράτος του νεοφιλελευθερισμού με τις εξοντωτικές πρακτικές
του.

Μη χάνεις το θάρρος σου, εμείς πάντα το ξέραμε..
Πως δε χωράει μέσα στους τέσσερις τοίχους το μεγάλο μας όνειρο.
Εμάς τα σπίτια μας είναι όλοι οι δρόμοι
που στα σπλάχνα τους κοιμούνται τόσοι σκοτωμένοι.

ΕΞΩ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΑΠ’ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΜΑΣ
ΕΞΩ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΑΠ’ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ.
ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΣΕ ΦΟΙΤΗΤΕΣ/ΡΙΕΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ.

 

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ

[Púrrpures] Σχετικά με το περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης στις 12/12 στο κέντρο της Πάτρας.

Σχετικά με το περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης στις 12/12 στο κέντρο της Πάτρας.

Στις 12/12/20 το απόγευμα μία κοπέλα δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης ότι έπεσε θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης σε κοινή θέα καθώς βρισκόταν στο σταθμό Αγίου Νικολάου στο κέντρο της Πάτρας. Συγκεκριμένα, ένας άνδρας περίπου 22 χρονών την πλησίασε και άρχισε να της μιλάει με χυδαίο τρόπο, τη φίλησε, την έπιανε στο στήθος και στα γεννητικά όργανα σε σημείο πόνου, καθώς και της τραβούσε τα εσώρουχα. Παρά τις φωνές και τις προσπάθειες απομάκρυνσής του, ο άνδρας συνέχισε να αγγίζει βίαια την κοπέλα και οι άνθρωποι που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στο σταθμό δεν έκαναν καμία κίνηση για να παρέχουν βοήθεια στην κοπέλα ή να πουν στον άνδρα να σταματήσει, αντιθέτως παρέμειναν σιωπηλοί και αδρανείς. Όταν η κοπέλα πήγε στην αστυνομία να καταγγείλει το συγκεκριμένο άνδρα, οι μπάτσοι τη χλεύασαν και της είπαν χαρακτηριστικά “Καλά να πάθεις”, “Τα ήθελες και τα έπαθες” και συνέχισαν με ειρωνείες και χωρίς να κάνουν τη δουλειά τους, ψάχνοντας και συλλαμβάνοντας τον άνδρα με αποτέλεσμα τον περαιτέρω φόβο της κοπέλας σε σημείο που πλέον δεν μπορεί να κυκλοφορήσει μόνη της πουθενά.

Ο συγκεκριμένος τύπος που έπραξε τα παραπάνω, συνεχίζει να κυκλοφορεί ελεύθερος και πιθανότατα η κοπέλα που βίωσε όλη αυτή την κατάσταση να μην είναι η μόνη. Δεν θα μας φανεί περίεργο το να έχει ενοχλήσει και άλλες κοπέλες με παρόμοιο τρόπο στο παρελθόν και σίγουρα το ότι μένει “ατιμώρητος” κάθε φορά του δίνει κίνητρο για να συνεχίσει να το κάνει χωρίς ενοχές. Δεν θα αναλύσουμε το ψυχολογικό προφίλ του άνδρα αυτού, γιατί δεν είναι ο μόνος. Δυστυχώς η πατριαρχία τρέφει αυτή τη συμπεριφορά και αντίληψη των ανδρών, ότι δηλαδή οι γυναίκες υπάρχουν μόνο ως ερωτικά αντικείμενα, ούτε καν υποκείμενα, και εκείνοι μπορούν να τους συμπεριφέρονται και να πράττουν με γνώμονα τα δικά τους θέλω, χωρίς να τη συναίνεσή τους. Συνένοχη σε όλα αυτά είναι η κοινωνία που κατηγορεί τις γυναίκες για το ντύσιμο και τη συμπεριφορά τους, και αφήνει τους άνδρες να δρουν κατ’ αυτόν τον τρόπο ή απλά παραμένει αμέτοχη και σιωπηλή.

Μέσα σε αυτή τη δυστοπική κοινωνία που είμαστε αναγκασμέν@ να ζούμε, η αδράνεια και η αδιαφορία του κόσμου που βρίσκονταν γύρω μας εξοργίζει. Η αποχαύνωση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε ενώ συμβαίνει ένα τέτοιο περιστατικό στη διπλανή τους, οι άνθρωποι αδιαφορούν και συνεχίζουν τη δουλειά τους χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα. Ας μάθουν όμως πως η σιωπή και η αδράνεια είναι συνενοχή και πως αυτό δεν το έκανε κάποιος ο οποίος είναι απαραίτητα “ψυχικά διαταραγμένος” ή οποιοδήποτε αντικοινωνικό και παράταιρο όν που δεν συμβαδίζει με τα πρότυπά τους, αλλά ένας καθημερινός άνδρας που θα μπορούσε να είναι ο αδερφός μας ή καλός μας γείτονας του απέναντι σπιτιού. Και για τους ίδιους τους αστυνομικούς στους οποίους κατέφυγε η κοπέλα, φάνηκε φυσιολογική και δικαιολογημένη η βίαιη αυτή συμπεριφορά. Μια συμπεριφορά που χαρακτηρίζεται άλλοτε διαταραγμένη και άλλοτε φυσιολογική και δικαιολογημένη, προκειμένου να μην κοιτάξει ποτέ στα μάτια η κοινωνία το πρόβλημα. Η αδιαφορία του κόσμου διαιωνίζεται από το πατριαρχικό σύστημα, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για βιώματα γυναικών, μιας και η γυναίκα θεωρείται “εκ φύσεως” κατώτερη και πιο αδύναμη από τον “κυρίαρχο” άνδρα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα σκεφτούν ότι “δεν είναι δική τους δουλειά” και θα συνεχίσουν το δρόμο τους γιατί ο άνδρας, στα μάτια τους, έχει το δικαίωμα να επιτίθεται στις γυναίκες σεξουαλικά και μπορεί να τις κάνει να αισθάνονται άσχημα στην προσπάθειά του να ικανοποιηθεί. Η πατριαρχία δεν ενδιαφέρεται για το πώς νιώθει η γυναίκα και έτσι μαθαίνουν να μην ενδιαφέρονται και τα άτομα που ζουν μέσα σε αυτό το σύστημα. Τα αδιάφορα σφυρίγματα είναι εκείνα που βυθίζουν στο σκοτάδι τέτοια περιστατικά και ξεπλένουν αυτούς που τα προκαλούν.

Το κράτος συνεχίζει να μας υπενθυμίζει πως η αστυνομία ΔΕΝ υπάρχει για να μας προστατεύει με το συγκεκριμένο γεγονός, όπως και πάρα πολλά παρόμοια περιστατικά που έχουν παραμείνει στο σκοτάδι. Το αληθινό πρόσωπο των αστυνομικών που εξακολουθούν να αγνοούν, να χλευάζουν και σε κάποιες περιπτώσεις να αδιαφορούν επιδεικτικά για περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης (και όχι μόνο), κατηγορώντας τα άτομα που τα έχουν βιώσει, τις γυναίκες για το προκλητικό τους ντύσιμο ή/και τη συμπεριφορά τους. Στην ουσία δεν υπάρχει κανένας κρατικός θεσμός στον οποίο μπορούμε να απευθυνθούμε για να ζητήσουμε βοήθεια σε τέτοιες περιπτώσεις και θα πρέπει να συνεχίσουμε να υποφέρουμε και να βιώνουμε παρόμοιες καταστάσεις. Η βιαιότητα και η καταστολή των μπάτσων περνά άμεσα σε έμφυλο επίπεδο όταν συμπεριφέρονται έτσι σε άτομα τα οποία υποτίθεται πρέπει να “προστατεύσουν” και να τους δημιουργήσουν το αίσθημα ασφάλειας απλά επειδή τους νοιάζει περισσότερο το φύλο στο οποίο ανήκουν αντί για το περιστατικό που καταγγέλλεται. Το κράτος εθελοτυφλεί με προκλητικό τρόπο στα έμφυλα ζητήματα και αγνοεί τον ελέφαντα στο δωμάτιο, που είναι η διαιωνιζόμενη κουλτούρα του βιασμού, με αποτέλεσμα τα μισά (και ίσως παραπάνω) μέλη του συνόλου του να αντιμετωπίζουν ή να αντιμετωπίσουν στο μέλλον παρόμοιες καταστάσεις με την συγκεκριμένη κοπέλα.

ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ, ΘΑ ΚΟΒΕΤΑΙ.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΠΡΩΙ ΚΑΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΗ.

Η ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

Φεμινιστική Ομάδα Púrrpures

Δεν ξεχνάμε – δεν συγχωρούμε τις κρατικές δολοφονίες.

Την Τρίτη 8/12, ο 25χρονος Klodian Rasha βρισκόταν εκτός σπιτιού κατά την διάρκεια που ίσχυε η απαγόρευση κυκλοφορίας, και έτυχε να συναντηθεί με μπάτσους. Όπως είναι λογικό, ο (άοπλος) Klodian προσπάθησε να γλιτώσει τον έλεγχο. Αυτό ήταν αρκετό για τον μπάτσο να τον δολοφονήσει, πυροβολώντας τον δύο φορές στην πλάτη. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι μπέρδεψε με όπλο, το μπουκάλι νερό που κρατούσε ο Klodian. Ο Klodian δολοφονήθηκε λίγα μέτρα έξω από το σπίτι του. Ο Klodian δολοφονήθηκε με πρόσχημα την υπεράσπιση της δημόσιας ασφάλειας και της δημόσιας υγείας. Φυσικά, η κάμερα που βρισκόταν στη στολή του δολοφόνου, που σκοπό έχει να “καταγράφει τυχών αυθαιρεσίες από την πλευρά της αστυνομίας”, όλως τυχαίως δεν λειτουργούσε εκείνο το βράδυ.

Την δολοφονία ακολούθησαν μαζικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, ύστερα από ετερόκλητα μεταξύ τους καλέσματα, σε διάφορες πόλεις. Χιλιάδες άνθρωποι αψήφησαν τα μέτρα, την αστυνομοκρατία, τη άγρια καταστολή και κατέβηκαν στον δρόμο. Υπήρξαν παραφωνίες από αντιδραστικά στοιχεία, μεγάλο κομμάτι του κόσμου όμως αποτέλεσαν φοιτητές/τριες/α, μαθητές/τριες/α, καταπιεσμένοι/ες/α, εκμεταλλευόμενοι/ες/α, εργάτες/τριες. Οι διαδηλώσεις στα Tirana, τις πρώτες μέρες απέκτησαν χαρακτηριστικά “αυθόρμητης” εξέγερσης. Η οργή του κόσμου εκφράστηκε στα οδοφράγματα, με συγκρούσεις, επιθέσεις σε περιπολικά, και τον βανδαλισμό του γιορτινού διάκοσμου (aka φωτιά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο). Την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός της χώρας, Edi Rama, καταδίκαζε το γεγονός της δολοφονίας και ζητούσε συγνώμη από την οικογένεια του Klodian, διαδηλωτές/τριες/ά αντιμετώπιζαν την καταστολή στους δρόμους (έχουν σχηματιστεί πάνω από 100 δικογραφίες). Επιπλέον το γεγονός παρουσιάστηκε από την αστυνομία ως μεμονωμένο. Τα “μεμονωμένα περιστατικά” τα ξέρουμε καλά. Η γλώσσα άλλωστε που μιλούν οι απανταχού εξουσιαστές είναι κοινή.

Η δολοφονία του Klodian και η κοινωνική έκρηξη που ακολούθησε δεν συναίβησαν σε κάποιο ιστορικό κενό. Από την μία ο πόλεμος με τον “αόρατο εχθρό”, και από την άλλη ο πόλεμος με έναν ορατό εχθρό, τα κράτη τα οποία δολοφονούν χωρίς κανένα ενδοιασμό. Είτε με άμεσες δολοφονίες πολιτών από μπάτσους, είτε με τις δολοφονικές πολιτικές διαχείρισης του ιού (που επεκτίνονται πέρα απο τα όρια της υγείας) και της δημόσιας υγείας. Στην Αλβανία, τα δημόσια νοσοκομεία είναι υποστελεχομένα και υποχρηματοδοτημένα σε τέτοιο βαθμό που πολλές φορές ο ιδιωτικός τομέας είναι μονόδρομος, χωρίς αυτό να αποτελεί πραγματική επιλογή για την πλειοψηφία. Η αστική τάξη της χώρας έχει την δυνατότητα νοσηλείας σε κάποιο ιδιωτικό νοσοκομείο της χώρας, ή του εξωτερικού (πχ. Κωνσταντινούπολη). Η υγεία αυτών που περισσεύουν αφήνεται στην τύχη. Αντί να υπάρξει στροφή προς την στήριξη και ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας, εφαρμόζεται συνεχώς ως “λύση” η απαγόρευση κυκλοφορίας και των συναθροίσεων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και υπονοεί (βλ. παρακάτω). Ό,τι συμβαίνει κι εδώ δηλαδή. Στα “καθ’ ημάς”, η αντιμετώπιση του ιού περιλαμβάνει επίσης υποστελεχωμένα νοσοκομεία, εξαντλημένους/ες/α εργαζομένους/ες/α, μετατροπή ολόκληρου του Εθνικού Συστήματος Υγείας σε σύστημα αντιμετώπισης ενός και μόνο ιού (αναβολές εξετάσεων & χερουργίων, μετατροπές κλινικών σε κλινικές COVID κ.ο.κ), ενίσχυση των ΜΜΕ (με 22 εκατομμύρια ευρώ) αντί των εργαζομένων στον τομέα της υγείας, ενίσχυση της αστυνομίας με νέο εξοπλισμό, με 675 νέα περιπολικά (31 εκατομμύρια ευρώ) την ίδια στιγμή που “δεν μπορούν να γεννήσουν λεωφορεία” για το πλήθος κόσμου που στοιβαζόταν καθημερινά στα ΜΜΜ κ.ο.κ. Δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη. Ξέρουμε πόσο νοιάζονται για τις ανθρώπινες ζωές, αυτό αποδεικνύεται άλλωστε από τους καθημερινούς ξυλοδαρμούς από μπάτσους και τις δολοφονίες. Αποδεικνύεται εδώ και χρόνια από τους πνιγμούς στο Αιγαίο, τις συνθήκες που επικρατούν στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστ(ρι)ών, που συνεχίζουν να είναι οι ίδιες και εν μέσω πανδημίας.

Η “υγειονομική κρίση” έχει αποτελέσει το βούτυρο στο ψωμί της κυριαρχίας. Κράτη και αφεντικά ανά τον κόσμο, σε μία στιγμή παγκόσμιας στρατηγικής σύμπνοιας, εκμεταλλεύονται την συγκυρία της εμφάνισης του ιού και τις διάφορες απαγορεύσεις, για να αναβαθμίσουν τους όρους της εκμετάλλευσης. Ταυτόχρονα, χρησιμοποιούν την διασφάλιση της δημόσιας υγείας, ως πρόσχημα, για να κάμψουν οποιαδήποτε κοινωνική αντίσταση, για να πειραματιστούν πάνω σε νέες μεθόδους ελέγχου, πειθάρχησης και καταστολής των από τα κάτω, όλων εμάς. Μία συνθήκη έκτακτης ανάγκης που ήρθε για να μείνει.

Η πανδημία αντιμετωπίζεται με μια πανδημία αστυνομοκρατίας, φόβου και παράλογης γραφειοκρατίας. Όλοι/ες/α αναγκαζόμαστε να ζούμε σε μία διαρκή συνθήκη παρανομίας και επιτήρησης. Ακόμα και αν μας καλύπτουν οι 6 λόγοι μετακίνησης, κυκλοφορούμε προσπαθώντας να αποφύγουμε ένα πιθανό πρόστιμο, μια προσαγωγή, την παρενόχληση ακόμα και τον ξυλοδαρμό [όπως το πρόσφατο περιστατικό με τον ντελιβερά]. Όταν πέφτει δε το σκοτάδι, καθώς εμείς είμαστε κλεισμένες/οι/α στα σπίτια μας (όσες/οι/α έχουμε σπίτια), οι μόνοι που κυκλοφορούν έξω ελεύθεροι είναι οι μπάτσοι, τους οποίους δεν υπάρχει κανένας να “επιτηρήσει”. Σε αυτό το κλίμα, η συγκεκριμένη κρατική δολοφονία, έρχεται ως κορυφή στο παγόβουνο της αστυνομικής βίας. Είναι αποτέλεσμα της αίσθησης παντοδυναμίας των μπάτσων. Κι αυτή η αίσθηση είναι κοινή, είτε μιλάμε για την Αλβανία είτε για οπουδήποτε αλλού στον πλανήτη. Η αστυνομική βία είναι θανάσιμη σε όλο το κόσμο. Είτε μιλάμε για δολοφονίες 15χρονων στα Εξάρχεια και την Κωνσταντινούπολη, είτε 47χρονου στη Μινεάπολη, είτε 25χρονου στα Τίρανα.

Κοινή όμως είναι και η οργή που μέρα με την μέρα συσσωρεύεται, ενώνει τους/τις/τα εξεγερμένους/ες/α του κόσμου, και κρατά τη μνήμη ζωντανή. Χιλιάδες άνθρωποι ανά τον κόσμο συνεχίζουν να αγωνίζονται για την ζωή, παρά τις απαγορεύσεις, τους εκβιασμούς, την αβεβαιότητα και την αυξανόμενη καταστολή. Όσες φωνές σκοπεύουν να παράγουν συναίνεση, άλλες τόσες υψώνονται για να σπάσουν τον φόβο. Δεν χαρίζουμε τις ζωές μας, δεν μας αρκεί η επιβίωση. Δεν ξεχνάμε – δεν συγχωρούμε τις κρατικές δολοφονίες. Η μόνη ευθύνη που αναγνωρίζουμε, είναι αυτη της συλλογικής αντίστασης, της αυτοοργάνωσης, της ταξικής αλληλεγγύης, του αγώνα ενάντια σε κράτος και καπιταλισμό.

Σήμερα ο Κlodian, αύριο εγώ κι εσύ.
Υπερασπιζόμαστε τις ζωές μας, η μία δίπλα στην άλλη,
Δεν ξεχνάμε – δεν συγχωρούμε τις κρατικές δολοφονίες.
Δύναμη στις/στους εξεγερμενες/ους ολου του κοσμου.

Δεκέμβρης 2020, Κέρκυρα.

[Αντιφασιστικός Συντονισμός Κέρκυρας]

Στις 25 Νοέμβρη συμπληρώθηκαν δυο χρόνια τότε που ο Petrit Zifle, μετανάστης εργάτης γης, πέφτει νεκρός από τα πυρά του νεοναζί και μέλους της χρυσής αυγής Κέρκυρας, Δημήτρη Κουρή. Το φονικό έλαβε χώρα στα Δραγωτινά Λευκίμμης. Σκοπός του παρόντος κειμένου δεν είναι να κινείται γύρω από τον ταξικό μας αδερφό, Zifle αλλά να πάρει αφορμή από την φασιστική δολοφονία και να μιλήσει εκ νέου για την αναγκαιότητα συνέχισης στο σήμερα, του αντιφασιστικού αγώνα.
Ζούμε σε μέρες, κατά τις οποίες η χρυσή αυγή καταδικάστηκε από την αστική δικαιοσύνη. Σκοπός μας δεν είναι να μιλήσουμε για το αποτέλεσμα της δίκης αλλά για κινδύνους που ελλοχεύει για την κοινωνική βάση, η καταδίκη των φασιστών. Από την μία το κράτος εμφανίζεται ως εγγυητής, χτυπάει παροδικά το ένα ‘ άκρο’ με σκοπό να χτυπήσει ακόμα πιο λυσσαλέα, το άλλο κατά την δική του αντίληψη ‘ άκρο’, το οποίο δεν είναι άλλο από τον κόσμο του αγώνα. Συνολικά θα χτυπηθούν όσοι και όσες αγωνίζονται, από όποιο μετερίζι, όσοι και όσες δεν προθυμοποιούνται να μείνουν άπραγοι, μπροστά στην λεηλάτηση της ζωής τους. Παράλληλα υπάρχει ένας ακόμη υπαρκτός κίνδυνος. Μετά την καταδίκη της χρυσής αυγής, διαμορφώνεται μια αντίληψη μέσα στην κοινωνία, ότι το τέρας του φασισμού πέθανε. Φευ! Η καταδικαστική απόφαση των νεοναζί, στο πολιτικό πλαίσιο λειτούργησε στην ουσία ως πλυντήριο για τους φασίστες, οι οποίοι σε βάθος χρόνου( όχι μακρινό κατά την γνώμη μας) θα βγουν ενδυναμωμένοι από αυτό. Όχι ως χρυσή αυγή, μα ως αντίληψη, ανεξάρτητα από το που θα διοχετευθούν. Μη ξεχνάμε άλλωστε ότι στην δίκη της χρυσής αυγής, δεν καταδικαστικέ ο φασισμός πολιτικά, αντίθετα η καταδίκη προήλθε από μια μεγάλη σειρά ποινικών αδικημάτων που βάραιναν τους φασίστες. Στην ουσία καταδικάστηκε μια φασιστική οργάνωση με ποινικά κριτήρια. Το πρόβλημα του φασισμού άλλωστε ούτε ξεκινούσε ούτε τελείωνε στους χρυσαυγίτες. Και αν κάτι μένει ως νίκη από την ημέρα στο εφετείο, είναι οι χιλιάδες αντιφασιστικών δυνάμεων έξω από αυτό.
Επειδή όμως με την καταδίκης των νεοναζί τίποτα δεν τελείωσε, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ο αντιφασιστικός αγώνας παραμένει επίκαιρος, αναγκαίος και επιτακτικός. Κατά την δική μας αντίληψη ο αντιφασιστικός αγώνας θα πρέπει να είναι αγώνας συνολικά απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο. Τα μέτωπα είναι δεκάδες. Από την μία καινούριες φασιστικές ομαδοποιήσεις και οργανώσεις κάνουν την εμφάνιση τους και επιδιώκουν να συγκροτηθούν ως κίνημα, θέλοντας να κρατήσουν μια πιο ‘δρομίσια ’αντίληψη μολύνοντας τον κοινωνικό ιστό με τον ζόφο των ιδεολογημάτων τους. Παράλληλα με αυτό υπάρχει ένα κράτος το οποίο είναι ένα κράμα νεοφιλελευθερισμού και ακροδεξιάς. Το κεφάλαιο με τη σειρά του συνεχίζει απρόσκοπτα την κερδοφορία του. Δεν θα αναφερθούμε σε συγκεκριμένα γεγονότα, για αυτό θα χρειάζονταν σελίδες ολόκληρες, σαν ημερολόγιο. Ένα ημερολόγιο που το ζει στην πέτσα του ο κόσμος του αγώνα, οι εκμεταλλευόμενοι, ντόπιοι και μετανάστες, η νέα εργατική βάρδια, η κοινωνική βάση, ολόκληρα κοινωνικά κομμάτια που από την κυριαρχία κρίνονται ως πλεονάζοντα.
Δικό μας χρέος είναι να συνεχίσουμε τον αντιφασιστικό αγώνα, με παράλληλη διαρκή και πολύμορφη πάλη ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Να δράσουμε σε κάθε τομέα του κοινωνικού και με λόγια και πράξεις να αποδομήσουμε τα φασιστικά ιδεολογήματα στις συνειδήσεις του κόσμου, να φτιάξουμε αντιφασιστικούς πυρήνες σε χωριά και πόλεις, να μην αφήσουμε καμία προλεταριακή και λαϊκή γειτονία να γίνει βορά σε όσα κράτος και παρακράτος προστάζουν. Να γεμίσει ο τόπος από τη ζωή που ο αγώνας προτάσσει. Να μην παραδοθεί κανένας Petrit, κανένας Φύσσας, Λουκμάν, κανένας νεκρός της τάξης μας στη λήθη.
Να γίνουν οι σημερινοί μας αγώνες το πρόπλασμα μιας άλλης κοινωνίας. Χειραφετημένης, αλληλέγγυας, αυτοοργανωμένης και ισότιμης.
Να συντρίψουμε τον φασισμό, το κράτος και το κεφάλαιο.

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

[Púrrpures] Κείμενο για το περιστατικό έμφυλης βίας από όργανο καταστολής στην Κέρκυρα.

Για το περιστατικό έμφυλης βίας από όργανο καταστολής στην Κέρκυρα.

Μέσα στο τελευταίο διάστημα έλαβε χώρα ένα ακόμα συμβάν έμφυλης και αστυνομικής βίας στην Κέρκυρα, το οποίο έμεινε στην αφάνεια. Όργανο Καταστολής, έδειρε, εκφόβησε και παρακολουθούσε τη σύντροφο του -και μάλιστα εν ώρα υπηρεσίας- καταχρώμενος την “εξουσία” και την ελευθερία κίνησης που του δίνει το “επάγγελμά” του. Το γεγονός αυτό δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά κάτι που συμβαίνει κατ’ εξακολούθηση. Στην προκειμένη, απλά έτυχε να δημοσιοποιηθεί, με αφορμή έναν δημοτικό σύμβουλο, που ενημερώθηκε για το γεγονός, χωρίς αρκετές πληροφορίες. Σε μια σεξιστική, μπατσοκρατούμενη κοινωνία τι παραπάνω να περιμένουμε;

Η μικροκοινωνία των μπάτσων, στην πλειοψηφία της είναι μία μισογύνικη κοινωνία. Τις περισσότερες φορές που καταγγέλλονται έμφυλα περιστατικά, χλευάζονται και αποσιωπούνται από τα ίδια τα άτομα που έχουν οριστεί από το κράτος ως “προστάτες” των πολιτών. Μόνο προστάτες δεν μπορούμε να τους αποκαλέσουμε, παρατηρώντας καθημερινά φαινόμενα άγριας καταστολής και τραμπουκισμού σε όποι@ δεν τους “γεμίζει το μάτι” και όλα αυτά, εννοείται, με τις ευλογίες του κράτους. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η επιβολή της εξουσίας που τους δίνεται, προέρχεται κυρίως από cis straight άνδρες μπάτσους. Ζώντας σε μία πατριαρχική και ιεραρχική κοινωνία, το να εκφοβίζουν άτομα που θεωρούν “κατώτερα” και “αδύναμα” τους μοιάζει φυσιολογικό. Γι’ αυτό το λόγο κιόλας, ουκ ολίγες φορές έχουν δικαιολογήσει τον καταπιεστή στα περιστατικά έμφυλης βίας. Η άνεση που νιώθει ο μπάτσος γνωρίζοντας πως ο ίδιος αποτελεί το “όργανο καταστολής” του δίνει την αυθαίρετη ελευθερία να δρα, με τα σκατά του καλυμμένα.

Η κοινωνία στην οποία ζούμε είναι δομημένη με μία μορφή ιεραρχίας. Η ιεράρχηση αυτή παρατηρείται και στις σχέσεις του αντρικού φύλου έναντι του γυναικείου. Πολλοί άντρες, έχουν την πεποίθηση ότι αποκτούν αυτόματα μια ανωτερότητα απέναντι στις θηλυκότητες λόγω του φύλου τους, και των προνομίων που αποκτούν από την κοινωνία λόγω αυτού. Ο εν λόγω άντρας έδειρε την σύντροφό του. Πίστεψε ότι έχει το δικαίωμα να ασκήσει την “αντρική του εξουσία” με αυτόν τον τρόπο πάνω στο σώμα της και στην ίδια. Η πράξη αυτή βιαιότητας, δεν έγινε εξ ‘αιτίας μίας ψυχικής διαταραχής και δικαιολογίες όπως “εξ’ αιτίας της αγάπης και του έρωτα” ή “εν βρασμώ ψυχής”, όπως συνηθίζεται να λένε. Τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν είναι σπάνιες και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη ως μεμονωμένα περιστατικά που συμβαίνουν κάπου μακριά από εμάς, γιατί συμβαίνουν δίπλα και μπροστά μας. Δεν είναι κάτι μεταξύ τους, είναι κάτι που μας αφορά όλες και όλους. Το συμβάν αυτό, όχι μόνο έχει μείνει στην αφάνεια, αλλά ο θύτης δεν έχει καμία επίπτωση ακόμα και συνεχίζει ανενόχλητος να κάνει την “δουλειά” του. Όσο περιστατικά σαν αυτό καλύπτονται, τόσο θα τους δίνεται η ελευθερία να συνεχίζουν. Δεν έχουμε κουραστεί, ούτε θα κουραστούμε να διεκδικούμε και να καταδικάζουμε τέτοιου είδους συμπεριφορές. Κουμάντο στα σώματά μας κάνουμε εμείς.

Η ΝΤΡΟΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΜΠΑΤΣΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ.

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΣΤΙΣ ΜΙΣΟΓΥΝΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΠΑΤΣΩΝ.

Φεμινιστική Ομάδα Púrrpures

[Αναδημοσίευση] Περιστατικό στοχοποίησης και προσαγωγής στη Κερκυρα.

To απόγευμα της Τρίτης 15/12 και ενώ κινούμαστε με αυτοκίνητο σε δρόμο μονής κατεύθυνσης στο κέντρο της πόλης της Κέρκυρας, όχημα της Ο.Π.ΚΕ. ξαφνικά εμφανίζεται μετωπικά και μας κλείνει τον δρόμο. Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα μας περικύκλωσαν ακόμη 4 μηχανές ΔΙΑΣ με αναμμένους φάρους. Δημιουργώντας ένα σκηνικό τρομοκρατίας με τους πάνοπλους μπάτσους να είναι σε κάθε γωνία και τους ασυρμάτους να φωνάζουν συνεχώς διαταγές για το τι θα επακολουθήσει ξεκίνησε ο έλεγχος των προσωπικών μας αντικειμένων (τσάντες, τσαντάκια) και του οχηματός μας, χωρίς να έχει προηγηθεί κανένας έλεγχος των δικαιολογητικών μας για την μετακίνησή μας.
Ταυτόχρονα με όλη αυτήν την διαδικασία ρωτάγαμε συνεχώς τί συμβαίνει, τί ψάχνουν και ποιός είναι ο λόγος της ακινητοποίησής μας. Οι απαντήσεις τους ξεκίνησαν από το ότι είναι ένας τυπικός έλεγχος, συνέχισαν ότι πρόκειται για τυπικό έλεγχο του οχήματος για ναρκωτικές ουσίες και επικίνδυνα αντικείμενα και κατέληξαν στο ότι έχει γίνει ανώνύμη καταγγελία εις βάρος μας. Με το πρόσχημα αυτό μας ανακοίνωσαν την “απλή” προσαγωγή μας και μας ζήτησαν να τους ακολουθήσουμε στην ασφάλεια. Αφού ήρθε μετά απο αρκετή ώρα και ο υπεύθυνος ξεκίνησε ο έλεγχος των δικαιολογητικών μας για την μετακίνησή μας. Για μια ακόμη φορά αρχίσαμε να ρωτάμε γιατί βρισκόμαστε εκεί και η απάντηση που πήραμε ήταν ότι είναι ένας απλός έλεγχος μετακίνησης. Η αντίδρασή μας εδώ ήταν άμεση και έντονη καθώς το αντιφατικό μεταξύ ενός “απλού” ελέγχου και μίας προσαγωγής ήταν ολοφάνερο. Μέσα από μια σειρά ερωτήσεων ο υπεύθυνος του φιάσκου προσπαθούσε να βρεί κάποιο κενό στην μετακίνησή μας για να μπορέσει να επιβεβαιώσει τους λόγους που οδήγησαν στην προσαγωγή μας-χωρίς όμως να τους έχει γνωστοποιήσει ακόμα σε εμάς. Το μόνο που κατάφερει να βρεί ήταν μια διαφορά των 8 λεπτών (γι’ αυτόν 10 ) ανάμεσα στα χαρτιά μας! Χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι με αυτό το στοιχείο, μας ρώτησε αν έχουμε μετακινηθεί ξανά μέσα στην ημέρα. Η ερώτηση αυτή μας ακούστηκε πολύ περίεργη και θέλοντας να μάθουμε τι σημασία έχει γιαυτούς ρωτήσαμε γιατί τέθηκε. Σε αυτό το σημείο δεν μπορούσε να κανει διαφορετικά απο το να μας πεί ότι κάποιος συναδελφός του μας είδε να βρισκόμαστε στην κατάληψη Αντινομία απο τις 12.30 το μεσημέρι. Το γεγονός ότι δεν υπήρχαν αποδείξεις για την παρουσία μας στον συγκεκριμένο χώρο και το ότι δεν τοποθετηθήκαμε πάνω στην “κατηγορία” αυτή τους ανάγκασε να μας αφήσουν ελεύθερες.
Δεν πέφτουμε απο τα σύννεφα. Το σύστημα και τα τσιράκια του προσπαθούν ανελέητα να κάμψουν τις αντιστάσεις μας και επιτίθονται με μανία σε ανθρώπους που δεν σταματούν να αντιστέκονται. Προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν με το να διασπείρουν τον φόβο και αυτό που ζητάνε είναι να μένουμε αδρανείς και συναινετικοί. Ασχέτως με το αν βρισκόμασταν η όχι στην κατάληψη την συγκεκριμένη ημέρα και ώρα, εμείς θέλουμε να δηλώσουμε ότι θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε με την φυσική μας παρουσία -και κόντρα σε όλες τις απαγορεύσεις- τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και τις καταλήψεις μας, τα οποία στις δυστοπικές μέρες που ζούμε αποτελούν μια ανάσα ελευθερίας και χαράς. Θα υπερασπιστούμε την ατομική και συλλογική μας ελευθερία, ακόμα και σε περιόδους που ασφυκτικά στενεύει ο κλοιός της καταστολής θα σταθούμε δίπλα δίπλα για να επιτεθούμε σε ότι μας πνίγει. Τις στιγμές λοιπόν που συναντιόμαστε, τις στιγμές που συζητάμε και δρούμε απο κοινού, στιγμές που πολύ θα ήθελαν να μας τις στερήσουν σε καμία περίπτωση δεν θα τις θυσιάσουμε για την ευημερία των εξουσιαστών μας.
Μπροστά στην επικοινωνία και την επαφή με τους φίλους και τα συντρόφια μας τα απαγορευτικά μέτρα για την δήθεν προστασία μας που έχουν επιβληθεί από την κυβέρνηση μας αγγίζουν στο απειροελάχιστο. Μέτρα που βρωμάνε πειθάρχηση και έλεγχο, εγκλεισμό, απαγορεύσεις, πρόστιμα, απομόνωση. Η υγειονομική μας προστασία μας επιβάλλεται με καταστολή σε όλες τις μορφές της. Απο τις μπατσοκρατούμενες πόλεις μας, την πολιτική στοχοποίηση, τις προσαγωγές, τις συλλήψεις μέχρι τους ξυλοδαρμούς που οδηγούν ακόμα και στον θάνατο. Για ποιά μέτρα προστασίας μιλάμε λοιπόν; Τα μέτρα, και ας μην γελιόμαστε, οι περισσότεροι τα τηρούν σιωπηλά υπό την απειλή ενός προστίμου και γνωρίζοντας οτι οι μπάτσοι όχι μόνο δεν δείχνουν καμία κατανόηση αλλά λυσσασμένα μοιράζουν τα πρόστιμα σωριδόν, αφού ο μόνος σκοπός είναι η είσπραξη και όχι η προστασία μας. Χωρίς να θέλουμε να μπούμε στην διαδικασία να αναδείξουμε τις ευθύνες της κυβέρνηση και το τι θα μπορούσε να είχε κάνει πιο σωστα ή καλύτερα τι δεν έκανε καθόλου θα αναφέρουμε δυο πολύ πρόσφατα παραδείγματα οικονομικής σπατάλης εν μέσω καπιταλιστικής πανδημίας.
– Το κράτος ενισχύει με σύγχρονο μπατσοεξοπλισμό την ελ.ας με κόστος δαπάνης τα 31 εκατομμύρια!
-Σε τοπικό επίπεδο και με το νησί να καταρρέει σε υποδομές ( κατεστραμμένοι και πλημμυρισμένοι δρόμοι, παντελής έλλειψη φωτισμού ακόμα και σε κεντρικές οδούς που συχνά μετατρέπονται σε δρόμους-καρμανιόλες και η λίστα δεν έχει τελειωμό) ο δήμος Κέρκυρας ξοδεύει 20 χιλιάδες ευρώ για να στήσει ένα χριστουγεννιάτικο τσίρκο αποσπώντας προσωρινά την προσοχή απο την σύγχρονη μιζέρια και την δολοφονική διαχείριση της κρίσης.
Να είστε σίγουροι οτι όσο θα αναβαθμίζεται η κρατική σας καταστολή άλλο τόσο θα κλιμακώνονται και οι αντιστάσεις μας.
Οι πρακτικές τους δεν μας φοβίζουν, μας εξοργίζουν.
Να σπάσουμε τον φόβο στην πράξη, να γκρεμίσουμε τον “πλαστικό” τους κόσμο.
Υ.Γ. Για εμάς συνυπεύθυνο είναι και εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας που σε μια τέτοια περίοδο εξαθλίωσης και ενώ στην γωνία περιμένει ενα δυστοπικό μέλλον επιλέγει να παραμένει ακινητοποιημένο και υποδουλωμένο. Φορέστε για ακόμα μια φορά τα ψεύτικα χαμόγελά σας, στολιστείτε, καταναλώστε και αφού ξαπλώσετε μπροστά στην τηλεόραση κοιμηθείτε γαλήνια δίπλα στα χριστουγεννιάτικα στολίδια σας.
Στεκόμαστε αλληλέγγυα σε εκείνα τα κομμάτια της κοινωνίας ανά την υφήλιο που συνεχίζουν να αντιστέκονται και να μάχονται ενάντια στην κρατική βία.
Στεκόμαστε αλληλέγγυα με τους διωκόμενους αγωνιστές και τους πολιτικούς κρατούμενους.
Μέχρι όλα να είναι ελεύθερα.

[Púrrpures] Κείμενο για το περιστατικό που συνέβη με το σκηνοθέτη στη Θεσσαλονίκη

Για το περιστατικό που συνέβη με το σκηνοθέτη στη Θεσσαλονίκη.


Στις 12 Νοεμβρίου 2020 δημοσιεύθηκε στην σελίδα Anarchically Queerect1 μία καταγγελία για τον σκηνοθέτη Κώστα Conie Ισαακίδη, κάτοικο της Θεσσαλονίκης. Ο άνδρας αυτός, είχε γράψει στο παρελθόν μία θεατρική παράσταση που αφορά τη σχέση μεταξύ δύο λεσβιών γυναικών, που μέχρι πρότινος ανέβαινε ως μονόλογος. Θέλοντας να “πραγματοποιήσει το όραμά του” προσέλαβε δύο γυναίκες ηθοποιούς. Επέμεινε στην “καύλα” που θέλει να βγάζει το έργο του παροτρύνοντας τις ηθοποιούς να έχουν σεξουαλική επαφή (χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη σκηνή στην παράσταση) με αποτέλεσμα την έντονη αμηχανία μεταξύ τους, διότι για κάθε ζέσταμα πιέζονταν να κάνουν σεξ. Ύστερα από συνεχείς επισημάνσεις της δυσαρέσκειας τους, ο σκηνοθέτης άρχισε την αντεπίθεση με υποτιμητικά σχόλια, χλευασμό, απειλές απόλυσης και αντικατάστασης τους. Η μία εκ των δύο ανέφερε το γεγονός στην ομάδα που συμμετέχει και σκηνοθετεί ο K.C. Ισαακίδης και έλαβε κυρίως σιωπή από τα μέλη της ομάδας και μάλιστα εκδιώχθηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη.

Δεν είναι πρωτοφανές ένα συμβάν στο οποίο το γυναικείο σώμα αντικειμενικοποιείται και με πρόσχημα τον ελεύθερο χώρο της τέχνης η γυναίκα χρησιμοποιείται με τρόπους που αποσκοπούν καθαρά και μόνο στην ηδονοβλεψία. Στο “όνομα της τέχνης” πίστεψε πως μπορούσε να ασκήσει την εξουσία που έχει ως σκηνοθέτης (και ως άνδρας) πάνω στα κορμιά των ηθοποιών του, με το πρόσχημα της “καύλας” που τόσο πολύ ποθούσε για το έργο. Η πατριαρχία είναι ένα σύστημα που τρέφει τέτοιες συμπεριφορές και μάλιστα τις επικροτεί. Η τέχνη σαν καθρέφτης δείχνει τον τρόπο με τον οποίο το ασυνείδητο της πατριαρχικής κοινωνίας έχει δομήσει την μορφή της, αλλά και την ίδια την πραγματικότητα. Σε πολλές περιπτώσεις η γυναίκα, όπως και το σώμα της, σεξουαλικοποιείται και δαιμονοποιείται. Η απεικόνιση της πολλές φορές είναι “ρηχή”, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν η ίδια ως άνθρωπος και υποκείμενο, διαστρεβλώνοντας έτσι την πραγματικότητα και προβάλλοντας πάνω στην γυναίκα και μέσα από αυτήν φαντασιώσεις άλλων. Οι φαντασιώσεις των ανδρών μπορούν να ικανοποιούνται με οποιοδήποτε μέσο χωρίς φυσικά να ερωτάται η γυναίκα και να μην προβάλει αντίσταση με κανέναν τρόπο.

Ο Κώστας Conie Ισαακίδης ένας cis straight άντρας, μιλάει για την γυναικεία σεξουαλικότητα ορίζοντας την μέσα από δικές του φαντασιώσεις. Όταν οι ηθοποιοί αρνήθηκαν να συμμετέχουν πια σε αυτές, ξεκίνησαν οι απειλές. Αυτή η χειριστική αντιμετώπιση είναι άλλη μία υποδήλωση της άποψης που έχουν δημιουργήσει πολλοί άντρες σκηνοθέτες, κινηματογραφιστές και λοιποί του συγκεκριμένου χώρου για τον εαυτό τους. Έχουν, δηλαδή, την ψευδαίσθηση ότι είναι σε θέση να παρουσιάσουν τον λεσβιακό έρωτα και τις σχέσεις μεταξύ των γυναικών χωρίς να έχουν κάποιο αντίστοιχο βίωμα αλλά και χωρίς καμία διάθεση να ακούσουν το ίδιο το βίωμα. Αυτό έχει ως συνέπεια να φετιχοποιούνται καταστάσεις οι οποίες να έχουν διαφορετική σημασία για τις γυναίκες που τις βιώνουν ή να παρουσιάζονται οι σεξουαλικές τους επαφές υπό το πρίσμα του ανδρικού βλέμματος. Οι γυναίκες ηθοποιοί δηλαδή, να καταλήγουν να κάνουν αυτά που θα ήθελε να δει ένας άντρας στα πλαίσια της σεξουαλικής του φαντασίωσης και όχι αυτά που ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Ο σκηνοθέτης θεωρεί πως με αυτή του την ιδιότητα έχει την εξουσία να κατευθύνει με όποιον τρόπο αυτός θέλει μια θεατρική παράσταση, ανεξάρτητα από το πως νιώθουν οι πρωταγωνίστριες με αυτό. Με αυτούσιες φράσεις που χρησιμοποίησε όπως “το έργο θα είναι σκληρό”, ” πρέπει να βγάζει καύλα και έκσταση”, κρύβεται πίσω από τον μανδύα της “ελευθερίας στην τέχνη”, τής “τέχνης χωρίς ταμπού” , που στην πραγματικότητα είναι απλά η φαντασίωση του. Το ότι επειδή δεν ντρέπεται να ζητήσει κάτι επειδή τον καυλώνει δεν σημαίνει ότι δεν έχει ταμπού. Αντιθέτως, δεν του καίγεται καρφί για το ποια είναι η αλήθεια των ανθρώπων των οποίων θέλει να εκφράσει το βίωμα και την “καύλα”. Η γυναίκα ως καλλιτέχνιδα μπορεί πολλές φορές να παραγκωνιστεί, να μην ακουστεί όπως ο άντρας καλλιτέχνης. Ο μισογυνισμός και σεξισμός που υπάρχει στην τέχνη, εμφανίζεται συχνά, είτε μέσα από το έργο, είτε μέσα από την διαδικασία της δημιουργίας. Στην προκειμένη, η γυναίκα συνδημιουργός όχι μόνο δεν ακούστηκε αλλά επειδή έφερε αντίρρηση, απειλήθηκε με απόλυση από έναν άντρα ο οποίος εκμεταλλευόμενος την “ισχυρή” του θέση ως σκηνοθέτης και άντρας στην κοινωνία χρησιμοποιούσε τα σώματα των δύο γυναικών με πρόφαση την τέχνη για δική του ικανοποίηση. Αυτό δείχνει εξουσιαστικές και χειραγωγικές συμπεριφορές που σε καμία περίπτωση δεν είναι ανεκτές. Ας μάθει λοιπόν, πως στην τέχνη μπορεί να υπάρχει ελευθερία μόνο με την προϋπόθεση ότι υπάρχει συναίνεση και ίδια αντιμετώπιση από όλες και όλους τους συντελεστές και πόσο μάλλον όταν πρόκειται για το ίδιο τους το σώμα. Η πατριαρχία και ο μανδύας της ελευθεριακότητας στην τέχνη επιτρέπουν με χειριστικές συμπεριφορές (“εγώ μακάρι να ήμουν στην θέση σας και εσείς γκρινιάζετε”) και απειλές όπως “περιμένουν πολλές για αυτόν τον ρόλο”, την εξουσία και την εκμετάλλευση του γυναικείου σώματος και της γυναικείας σεξουαλικότητας.


Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΠΑΦΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΗ ΣΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΛΟΓΟ.

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΑΥΤΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ.

Φεμινιστική Ομάδα Púrrpures

1https://www.facebook.com/AnarchicallyQueerect/posts/839374386829017

[Αναδημοσίευση] Κείμενο των προσαχθέντων της 17 Νοέμβρη

Το απόγευμα της 17ης Νοεμβρίου, μετά τη διάλυση της πορείας για το Πολυτεχνείο από τις δυνάμεις καταστολής, δεκαέξι άτομα από διάφορα σημεία της Παλαιάς Πόλης της Κέρκυρας προσαχθήκαμε στο κτίριο της αστυνομικής διεύθυνσης χωρίς να υπάρχουν στοιχεία για τη συμμετοχή μας σε αυτή.
Ο τόπος και ο χρόνος των προσαγωγών διαφέρει για κάθε έναν και κάθε μία από εμάς, καθώς για περίπου δύο ώρες οι δυνάμεις καταστολής προχωρούσαν σε προσαγωγές. Το ανθρωποκυνηγητό μέσα στα στενά της πόλης δεν είχε προηγούμενο. Έκαναν έφοδο μέχρι και σε εισόδους πολυκατοικιών και προσπαθούσαν να συλλέξουν πληροφορίες από μαγαζάτορες της περιοχής χωρίς κάποιο αποτέλεσμα ως επί το πλείστον. Υπήρξαν μάλιστα άνθρωποι που προσέφεραν και άνοιξαν τα σπίτια τους για να κρυφτεί κόσμος. Άλλοι/ες προσήχθησαν μέσα σε φαρμακεία, άλλοι/ες μπροστά σε εισόδους πολυκατοικιών, ενώ κάποιοι/ες απλά περπατώντας στον δρόμο. Κοινό στοιχείο όλων των προσαγωγών αποτελεί η άρνηση των αστυνομικών δυνάμεων να ελέγξουν οποιοδήποτε δικαιολογητικό μετακίνησης. Τόσο κατά την μεταφορά μας όσο και κατά την παραμονή μας στο τμημα δεν τηρήθηκε κανένα υγειονομικό μέτρο (κοινώς στοιβαχθήκαμε σε κλούβες και περιπολικά) παρά τις επανειλημμένες διαμαρτυρίες μας ότι υπήρχαν άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες.
Κατά την διάρκεια της παραμονής μας στο τμήμα η στάση ένστολων και ασφαλιτών ήταν εριστική και ειρωνική, προσπάθώντας να τρομοκρατήσουν τον νεότερο κόσμο, ενώ δεν έλειψε η ένταση με γνωστό μπάτσο όταν απαντήθηκαν αναλόγως οι ειρωνείες του. Επίσης, υπήρξε σαφής στοχοποίηση συντρόφου, για τον οποίο προσπαθούσαν ανεπιτυχώς να αποσπάσουν πληροφορίες από κάποιους από εμάς.
Στη συνέχεια ακολούθησε ένας άνευ προηγουμένου σωματικός έλεγχος, κυρίως σε συντρόφισσες, κατά τον οποίον μας καλούσαν μία μία μέσα σε ένα δωμάτιο και μας ζητούσαν να βγάλουμε τα ρούχα μας. Παρά τις αντιδράσεις των συντροφισσών, οι μπατσίνες απειλούσαν ότι θα μας κρατήσουν όλη νύχτα εφόσον αρνούμαστε. Ένα ξεδιάντροπο παιχνίδι εξουσίας με προσαγωγές που ως απώτερο σκοπό είχαν τη στοχοποίηση και τον εκφοβισμό αγωνιστριών/ων .
Έπειτα από ώρες αναμονής, μας ανακοινώθηκε ότι θα αφεθούμε ελεύθεροι/ες κατά ομάδες αφού πρώτα όμως επιβλήθηκε πρόστιμο 300 ευρώ στον καθένα, συνολικά 4800 ευρώ.
Η στάση του κράτους και των μπάτσων την συγκεκριμένη μέρα δεν μας εκπλήσσει, καθώς σε όλη την Ελλάδα υπήρξε βίαιη καταστολή. Κόντρα στην αστυνομοκρατία και τους ρουφιάνους της, ο κόσμος κατάφερε να συγκεντρωθεί, να σπάσει την απαγόρευση και να πορευθεί και στο νησί της Κέρκυρας.
Δεν μας τρομάζουν, μας εξοργίζουν.
Στον δρόμο να σπάσουμε τον τρόμο.

[Αναδημοσίευση] Ατζέντα από το Ταμείο Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών και Αγωνιστριών

Κυκλοφόρησε από το ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών και αγωνιστριών η ατζέντα για το έτος 2021 και σε λίγο καιρό θα βρίσκονται στην κατάληψη Αντινομία *. Παρ΄όλα αυτά καθώς οι οικονομικές ανάγκες είναι μεγάλες όποι@ θέλει μπορεί να παραγγείλει και να προκαταβάλει το αντίτιμο της ατζέντας (5 ευρώ) περνώντας από τον χώρο της κατάληψης τις ώρες και μέρες:
Σάββατο 5 Δεκεμβρίου [ 12:00 – 15:00 ]
Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου [ 17:00 – 19:00 ]
Όποι@ αδυνατεί να παρεβρεθεί τις συγκεκριμένες μέρες μπορεί να στείλει ένα μήνυμα στο e-mail: antinomia.squat@espiv.net
! Στηρίζουμε τους φυλακισμένους αγωνιστές ηθικά – υλικά -πολιτικά !
* Η κατάληψη Αντινομία βρίσκεται εντός του πρώην ψυχιατρείου Κέρκυρας.

[Αναδημοσίευση] Ενημέρωση από την Πορεία 17 Νοέμβρη

Το αρχικό κάλεσμα αναρχικών/αντιεξουσιστων/τριών ηταν στο εργατικό κέντρο στις 18:00. Απο το μεσημέρι οι μπάτσοι έκλεισαν τους κεντρικούς δρόμους που οδηγούν στην πόλη κι είχαν αποκλείσει όλο το κέντρο, παρενοχλοντας και απειλώντας τους περαστικούς με πρόστιμα. Εν τέλει η πορεία μεταφέρθηκε στην περιοχή της παλιάς πόλης. Συγκεντρώθηκαν περίπου 70 άτομα στο παλιο λιμάνι, κι έπειτα πραγματοποιήθηκε πορεία στα στενά του Καμπιελο. Όταν αντιλήφθηκαν την συγκέντρωση/πορεία, πλήθος από μπάτσους και ασφαλιτες την περικύκλωσαν και εν τέλει επιτέθηκαν απρόκλητα στους διαδηλωτές/τριες. Ακολούθησε κυνηγητό στα στενά, άτομα εγκλωβίστηκαν σε πολυκατοικίες στις οποίες μπάτσοι και ασφαλιτες έκαναν εφόδους ψάχνοντας κόσμο και προσήχθησαν συνολικά 16 άτομα, τα οποία χρεώθηκαν με πρόστιμα. Ούτε τα πρόστιμα, ούτε η καταστολή μας τρομάζουν. Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στον αυταρχισμό και την παράνοια, ενάντια στην καταστολή του κράτους. Στον δρόμο σπάμε τον τρόμο.

 

 

Ανάρτηση πανό αλληλεγγύης

Πανό που αναρτήθηκε στην πόλη της Κέρκυρας.

Σπάμε τον φόβο. Αγωνιζομαστε ο ένας δίπλα στην άλλη ενάντια στην κρατική καταστολή και τον φασισμό. Αλληλεγγύη/δύναμη στους/στις συντρόφους/ισσες της αντιφασιστικής πορείας που χτυπήθηκε στο Γαλάτσι.

[Purrpures]Πανό που κρεμάστηκε στη Σπιανάδα

Πανό που κρεμάστηκε στη Σπιανάδα από τη Φεμινιστική Ομάδα Púrrpures ως ένδειξη αλληλεγγύης στις βασανισμένες μετανάστριες κρατούμενες της Αμυγδαλέζας.

Οι κρατούμενες της Αμυγδαλέζας (πρώην Πέτρου Ράλλη) προχώρησαν σε απεργία πείνας στις 23/10 ύστερα από 2 απόπειρες αυτοκτονίας συγκρατούμενών τους και την αδιαφορία των μπάτσων, με την υγεία τους ήδη κλονισμένη από τις άθλιες συνθήκες κάτω από τις οποίες βρίσκονται.

31/10: Η απεργία αναστέλλεται και μία ακόμη γυναίκα αποπειράται να αυτοκτονήσει. Κύριο αίτημα που είχαν είναι η ενημέρωση τους σχετικά με τις υποθέσεις τους και η άμεση απελευθέρωσή τους. Οι μπάτσοι υποσχέθηκαν ότι μέχρι Παρασκευή 6/11 θα έχουν ενημερωθεί και κάποιες από αυτές θα απελευθερωθούν.