Παρεμβάσεις σε εφορίες για τα διοικητικά πρόστιμα στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Στα πλαίσια του 3ημέρου πανελλαδικών δράσεων αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης αλλά και ενάντια στην εθνική ενότητα, τα σύνορα, τους πολέμους πραγματοποιήσαμε μαζί με συντρόφους και συντρόφισσες απο την Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών παρεμβάσεις αντιπληροφόρησης στ ΔΟΥ Α και Αμπελοκήπων που προπαγανδίζουν και τη μικροφωνική του Σαββάτου στις 12.00, στη συμβολή των οδών Αριστοτέλους και Εγνατία. Παράλληλα σύντροφοι και συντρόφισσες πραγματοποίησαν αντιστοιχες παρεμβάσεις και στις υπόλοιπες εφορίες της Θεσσαλονίκης μετά από συντονισμό της “πρωτοβουλίας αναρχικών/ αντιεξουσιαστών ενάντια στα έθνη, στους στρατούς, στους πολέμους”.

 

 

Posted in: ανακοινώσεις, Αρχείο, Φωτογραφίες by terraincognita Comments Off on Παρεμβάσεις σε εφορίες για τα διοικητικά πρόστιμα στους ολικούς αρνητές στράτευσης ,

Ανακοίνωση για τα γεγονότα στις 18/09 στο Αγρίνιο

Την Τρίτη 18/09 καλέστηκε στην πόλη –όπως και κάθε χρόνο- συγκέντρωση και πορεία για τα πέντε χρόνια από την δολοφονία του Π. Φύσσα από τα Τάγματα Εφόδου της Χρυσής Αυγής. Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε στην Πλατεία Δημάδη, όπου είχε στηθεί μικροφωνική εγκατάσταση κατά την οποία διαβάστηκαν κείμενα τα οποία μοιράζονταν και στους διερχόμενους. Μετά τις 20:30 ξεκίνησε η πορεία με συμμετοχή 200 περίπου ατόμων σε κεντρικά σημεία της πόλης όπου φωνάχτηκαν συνθήματα αντιφασιστικά, αντικρατικά, αλληλεγγύης σε μετανάστες, πολιτικούς κρατούμενους κ.α., ενώ παράλληλα γινόταν παρέμβαση με φέιγ-βολάν και μοίρασμα κείμενων.

Στην περιοχή των τρένων πραγματοποιήθηκε σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Οι μπάτσοι απάντησαν με δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης. Η πορεία διαλύθηκε και ο κόσμος κατευθύνθηκε προς την Πλατεία Παναγοπούλου (Σιντριβάνι). Από εκείνη την στιγμή η πορεία προσπαθούσε να ανασυγκροτηθεί, αλλά η λυσσαλέα και επικίνδυνη επίθεση της αστυνομίας δεν το επέτρεπε. Τα δακρυγόνα και οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης από την πλευρά της αστυνομίας συνέχιζαν να εκτοξεύονται ασταμάτητα ακόμα και μέσα στην Πλατεία Δημοκρατίας που εκείνη την στιγμή ήταν κατάμεστη από ανθρώπους όλων των ηλικιών.

Η εκδίωξη του κόσμου της πορείας συνεχίστηκε μέχρι την Πλατεία Δημάδη. Η πρωτοφανής αγριότητα και καταστολή της αστυνομίας, με λεκτικές επιθέσεις, απειλές, τραμπουκισμούς και αναβαθμισμένη βίαιη επίθεση, είχε διπλό στόχο: Εκδικητικότητα για τον κόσμο που επέλεξε να κατέβει στο δρόμο και εκφοβισμός για την υπόλοιπη τοπική κοινωνία. Αποτέλεσμα ήταν περίπου τριάντα προσαγωγές και οκτώ συλλήψεις (έξι μετά την πορεία και δυο που ακολούθησαν τις επόμενες μέρες). Το κατηγορητήριο των συλληφθέντων είναι από την πρώτη μέχρι τη τελευταία του λέξη στημένο από τους μπάτσους. Τις επόμενες μέρες πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στα Δικαστήρια, μέχρι και ο τελευταίος σύντροφος να αφεθεί ελεύθερος με αυστηρούς όμως περιοριστικούς όρους.

Αυτό όμως που σημάδεψε τη βραδιά ήταν ο σοβαρός τραυματισμός της 19χρονης κοπέλας στην Πλατεία Δημοκρατίας. Παρόλο που η κοινωνία γνωρίζει το διαχρονικό ρόλο της αστυνομίας, το ιστορικό τραυματισμών και δολοφονιών -ακόμη και στον καιρό της «δημοκρατίας»-, επιχειρήθηκε μονομερής σύνδεση αυτού του γεγονότος με τα αντιστεκόμενα κομμάτια της πόλης. Μια σύνδεση που δεν συνάδει με τον λόγο, τα περιεχόμενα και την δράση που προάγουν τα κομμάτια αυτά. Εναντία στο κρατικό μονοπώλιο της βίας και την υπεροπλία της αστυνομίας, η αντι-βία ως επιλογή του κόσμου του αγώνα, πολλές φορές είναι μονόδρομος, αν και ο χώρος, τα μέσα της άμυνας και ο τρόπος χρήσης τους οφείλουν να διασφαλίζουν, στο μέτρο του δυνατού, ώστε να μην πλήττονται συμμετέχοντες, αλληλέγγυοι ή διερχόμενοι. Ευχόμαστε στην 19χρονη κοπέλα καλή ανάρρωση και δύναμη σε αυτόν τον δύσκολο προσωπικό της αγώνα.

Από τη στιγμή του τραυματισμού γίνεται μια προσπάθεια αποπολιτικοποίησης και συκοφάντησης του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού και αντιφασιστικού χώρου, αλλά και εν δυνάμει οποιουδήποτε επιλέγει να κατέβει στο δρόμο. Οι επίδοξοι μελλοντικοί δήμαρχοι-περσόνες που χρησιμοποιούν το γεγονός για μικροπολιτικούς λογούς, η άφαντη  από τους κοινωνικούς και εκπαιδευτικούς αγώνες τοπική ΕΛΜΕ, ο κάθε δημοσιογράφος (ανώνυμος, επώνυμος ή με αρχικά) που συστηματικά χειραγωγεί και συσκοτίζει τις συνειδήσεις για μερικά «κλικ», ο κάθε μπάτσος που ανεβοκατεβάζει το γκλομπ του στα κεφάλια των διαδηλωτών και εκτοξεύει δακρυγόνα μες το κόσμο, ούτε μας πείθουν με τον επιλεκτικό ανθρωπισμό τους, αλλά ούτε θα καταφέρουν να  διαγράψουν με μια μονοκοντυλιά μια παρουσία αγώνα με βαθιά κοινωνικά ριζώματα, με πολυπληθείς ιστορικές αναφορές και κοινωνικές αφετηρίες. Κάτι που επιχειρείται να γίνει και στον νέο κόσμο που εμπλούτισε δυναμικά τους κοινωνικούς αγώνες μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, αλλά και στον κόσμο του αντιφασισμού και της αντιεξουσίας που αναδύθηκε στη συνέχεια.

Παρόλα τα κροκοδείλια δάκρυα όλων όσων σχεδιάζουν την κοινωνική λεηλασία από την καπιταλιστική μηχανή και την κοινωνική πειθάρχηση από το κράτος, παρόλη την λασπολογία που χρησιμοποιείται για να νομιμοποιηθεί η επιθετικότητα των κατασταλτικών μηχανισμών και με δεδομένο το πείσμα και την αποφασιστικότητα των αντιστεκόμενων κομματιών της κοινωνίας, ο αγώνας ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα συνεχίζεται. Με αυτή τη λογική κατεβαίνουμε στο δρόμο όλα αυτά τα χρόνια και έτσι θα συνεχίσουμε. Ενισχύοντας τις πολιτικές διαδικασίες, οικοδομώντας σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης, αλληλοσεβασμού και συντροφικότητας. Συλλογικά και μαχητικά, αυτοοργανωμένα, αντιιεραρχικά και ισότιμα. Ραντεβού στο δρόμο, στους χώρους αγώνα, στις κοινότητες αντίστασης και αλληλεγγύης.

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚOΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

 

κατάληψη Apertus

Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70

 

Posted in: ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ / ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΝΕΑ, ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΙΧΟΥ, Κειμενα by apertus Comments Off on Ανακοίνωση για τα γεγονότα στις 18/09 στο Αγρίνιο

Πρόγραμμα προβολών Οκτωβρίου 2018

 

Posted in: Αφίσες, εκδηλώσεις, Ενημερώσεις, Προβολές by paapty123 Comments Off on Πρόγραμμα προβολών Οκτωβρίου 2018

Συγκέντρωση στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας σε αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης Παρασκευή 12/10 18.30

Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Η ολική άρνηση στράτευσης είναι η ρηξιακή εναντίωση συνολικά στον θεσμό του στρατού, με την άρνηση υπηρεσίας της στρατιωτικής ή οποιασδήποτε εναλλακτικής θητείας. Είναι η πάγια άρνηση συνεργασίας με τον πιο βίαιο μηχανισμό του κράτους. Η άρνηση να γίνουμε συμμέτοχοι στις τρέχουσες και τις επερχόμενες πολεμικές επιχειρήσεις, στις μαζικές οργανωμένες δολοφονίες για τα αφεντικά.

Οι ολικοί αρνητές στράτευσης, κινούμενοι από πολιτικά κίνητρα, αρνούνται να υπηρετήσουν έναν μηχανισμό που στο εσωτερικό υπηρετεί την κατήχηση στα εθνικιστικά ιδεώδη, τον μιλιταρισμό, και ενίοτε την καταστολή, και στο εξωτερικό συμβάλλει στην άσκηση μαζικής βίας, την καταλήστευση και εξόντωση ολόκληρων περιοχών και πληθυσμών. Προχωρούν μάλιστα αυτές τις αρνήσεις τους με δημόσιες και ενυπόγραφες πολιτικές δηλώσεις.

Μέσα σε ένα παγκόσμιο τοπίο το οποίο συνθέτουν ο πόλεμος, οι οικονομικές και στρατιωτικές επεμβάσεις, η όξυνση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών για τον παγκόσμιο έλεγχο και την ηγεμονία, η συγκυρία της μακρόχρονης οικονομικής και πολιτικής κρίσης, η λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος και των ανθρώπινων κοινωνιών, γίνεται περισσότερο κατανοητό τώρα παρά ποτέ, ότι το μοναδικό μέλλον που έχουν να μας προσφέρουν ο καπιταλισμός και κάθε κρατική μορφή οργάνωσης είναι η καταστροφή και ο θάνατος.

Οι κυρίαρχες τάξεις επιδιώκουν με λύσσα την εθνική ενότητα, την πολεμική προετοιμασία του κρατικού μηχανισμού αλλά και τη διάχυση του κλίματος πολεμικής ετοιμότητας στο σύνολο των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων.

Το κράτος τιμωρεί παραδειγματικά όσες και όσους το εχθρεύονται. Στην περίπτωση των ολικών αρνητών στράτευσης ενεργοποιεί έναν διπλό μηχανισμό καταστολής: Από τη μία προβλέπει ποινικές διώξεις, ενώ από την άλλη τους καταστέλλει οικονομικά επιβάλλοντας αλλεπάλληλα πρόστιμα 6.000 ευρώ.

Στην όλο και πιο έντονη καταστολή (με τελευταίο παράδειγμα το 4ο εξαχίλιαρο στον Δημήτρη Δημτσιάδη) αντιπαραθέτουμε την αλληλεγγύη.

Καμία δίωξη να μην μένει αναπάντητη

Να εναντιωθούμε στα καλέσματα του κράτους και των εξουσιαστών για εθνική ενότητα και για υποταγή στο κράτος και στους δολοφονικούς μηχανισμούς του. Απέναντι στην σφαγή μεταξύ των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων που έτυχε να γεννηθούν στην άλλη πλευρά των συνόρων, να αντιτάξουμε τον κοινό αγώνα ενάντια σε πατρίδες, θρησκείες, κράτη και κάθε επίπλαστο διαχωρισμό.

Ο μόνος πόλεμος στον οποίο είμαστε διατεθειμένοι/ες να πολεμήσουμε είναι ο πόλεμος ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση, για την κοινωνική επανάσταση και την κοινωνική απελευθέρωση. Για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, κράτη και πολέμους. Χωρίς πατριαρχία και εξουσία. Χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Για την αναρχία…

Συγκέντρωση στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας / Παρασκευή 12 Οκτώβρη / 18:30

στα πλαίσια του τριημέρου πανελλαδικών δράσεων αλληλεγγύης με τους ολικούς αρνητές στράτευσης, ενάντια στην εθνική ενότητα, τους στρατούς, τους πολέμους

αναρχικές συλλογικότητες, συντρόφισσες και σύντροφοι

Posted in: αλληλεγγύη, Παρεμβάσεις by paapty123 Comments Off on Συγκέντρωση στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας σε αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης Παρασκευή 12/10 18.30

Αθήνα: Συγκέντρωση-Συζήτηση για το λόφο του Φιλοπάππου

Να παραμείνει ο λόφος ανοιχτός και ζωντανός για τους κατοίκους και όχι φιλέτο για τη βιομηχανία του τουρισμού, των κρατικών σχεδιασμών και των επιχειρηματικών συμφερόντων.

Στις 3 Νοέμβρη 2018 συμπληρώνονται 16 χρόνια από την δημιουργία ενός πρωτόγνωρου ανεξάρτητου μαζικού κινήματος κατοίκων στις γειτονιές μας. Στις 3/11/2002 καλέστηκε με πρωτοβουλία λίγων ατόμων και σύνθημα «ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! Όλοι οι κάτοικοι πρέπει να εξ – ΕΓΕΡΘΟΥΜΕ» η πρώτη Συγκέντρωση Οργής και Διαμαρτυρίας – Λαϊκή Συνέλευση στον περιφερειακό του Φιλοπάππου, ενάντια στο κλείσιμο των εισόδων ελεύθερης πρόσβασης και την εμπορευματοποίηση του, όπου περισσότεροι από 500 κάτοικοι κάθε ηλικίας μετά από συζήτηση, αποφάσισαν ΟΜΟΦΩΝΑ και έριξαν τα κάγκελα της περίφραξης που στήθηκαν με πρόσχημα την αξιοποίηση και την αρχαιολογική ανάδειξη του λόφου. Αγώνας για την προστασία του λόφου που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας.

Ο λόφος του Φιλοπάππου είναι μία ελεύθερη έκταση 700 στρεμμάτων στην καρδιά της Αθήνας. Έχει πολυδιάστατο χαρακτήρα, είναι κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος, αλλά πάνω απ’ όλα ήταν πάντα ένας ελεύθερος χώρος με σημαντικό οικοσύστημα, ένας χώρος περιπάτου και αναψυχής. Αυτό τον ελεύθερο δημόσιο χώρο με αποφασιστικότητα διεκδίκησαν και προστάτευσαν οι κάτοικοι, όταν η Ανώνυμη Εταιρεία Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας (ΕΑΧΑ ΑΕ), το Υπουργείο Πολιτισμού αλλά και ο Δήμος της Αθήνας, ήθελαν να περιφράξουν με κάγκελα, να επιβάλλουν εισιτήριο, να ανοίξουν δρόμους και να τον εμπορευματοποιήσουν με υπαίθριες εκθέσεις γλυπτικής, θέατρα τύπου Λυκαβηττού, αναψυκτήρια και μαγαζιά. Την εποχή «άνθισης» για την Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 εκτός όλων των άλλων υπέρογκων ποσών που διατέθηκαν για την διοργάνωσή τους, σπαταλήθηκαν και περίπου 10 δις ευρώ για έργα βιτρίνας. Ένα από αυτά ήταν και η «αξιοποίηση» του Φιλοπάππου.

Οι κάτοικοι από το 2002 ανέπτυξαν ένα πολύμορφο και μαζικό κίνημα που σύρθηκε πολλές φορές και στις αίθουσες των δικαστηρίων με αποφάσεις υπέρ των κατοίκων. Μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, πορείες, διαμαρτυρίες, ημερίδες, δενδροφυτεύσεις, ρίξιμο κάγκελων και έμπρακτη αμφισβήτηση των καταστροφικών επεμβάσεων κατάφεραν να μείνει προσβάσιμος για όλο το εικοσιτετράωρο χωρίς περιφράξεις και άλλου είδους εμπορική εκμετάλλευση, σταμάτησαν την καταστροφή των λιθόστρωτων του Λουμπαρδιάρη από τη διέλευση αυτοκίνητων, απότρεψαν χάρις στην καθημερινή επιφυλακή και τις περιπολίες τους στο λόφο -τον Αύγουστο 2003- την ολοκληρωτική καταστροφή του από 17 εμπρησμούς. Απέτρεψαν να πωληθούν τμήματα του Φιλοπάππου στο Χρηματιστήριο Αθηνών μέσω των Ελληνικών Τουριστικών Ακινήτων (ΕΤΑ ΑΕ) πρώην ΕΟΤ, όπως το Θέατρο της Δώρας Στράτου, το αναψυκτήριο του Λουμπαρδιάρη και το εστιατόριο του Διονύσου. Διεκδίκησαν και συνεχίζουν να διεκδικούν την πυροπροστασία του, την φροντίδα και άρδευση των δέντρων και των φυτών, τον σεβασμό στην βιοποικιλότητά του και την ελεύθερη πρόσβαση για όλους και όλες. Αποτρέποντας την περίφραξη και την αποστείρωση του καθώς και τα σχέδια για την εκμετάλλευσή του ως άλλη μια πηγή κέρδους για τους καπιταλιστές. Μόλις πέρυσι δόθηκε άλλος ένας μεγάλος αγώνας που αφορούσε την υπόθεση του “Διόνυσου”, όπου 13 στρέμματα του λόφου επιχειρήθηκαν να περάσουν στο ΤΑΙΠΕΔ και στη συνέχεια να πουληθούν. Ενώ η ιδιωτική εταιρία «DASYC A.E.-ΑΝΩΝΥΜΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ»(Αρδηττού 32, 5ος όροφος) προσπαθεί, ανεπιτυχώς, εδώ και πολύ καιρό να αρπάξει το μικρό πάρκο της οδού Ορλώφ στον περιφερειακό του Φιλοπάππου.

Την 15/8/2018 έχασε τη ζωή του πέφτοντας από ύψος 20 μέτρων, ένας 25χρονος στο λόφο του Φιλοπάππου, όταν 3 άτομα προσπάθησαν να τον ληστέψουν. Και αυτό το τραγικό γεγονός γίνεται βούτυρο στο ψωμί των media παρουσιάζοντας ένα λόφο απλησίαστο και παίζοντας τον δικό τους ρόλο στο επικοινωνιακό παιχνίδι του κράτους και των επιχειρηματιών. Οι κανιβαλιστικές συμπεριφορές στο λόφο και σε όλη την Αθήνα, δεν είναι προϊόν των τελευταίων χρόνων. Δεν τις έφεραν στις βαλίτσες τους οι μετανάστες. Υπήρχαν πάντα και θα συνεχίσουν να υπάρχουν όσο βαθαίνει η φτώχεια και η εξαθλίωση.

Οι κυβερνώντες διαμέσου των ΜΜΕ σε στενή συνεργασία με την Αρχαιολογική Υπηρεσία με πρόφαση την εγκληματικότητα και για την «ασφάλειά μας» προτείνουν να εφαρμοστούν όλα εκείνα τα σχέδια που το κίνημα κατοίκων έχει αποτρέψει από το 2002 και μετά. Η αστυνομοκρατία, η καγκελοποίηση και τελικά η αποστείρωση του λόφου και ο αποκλεισμός των κατοίκων, μόνο ασφάλεια δεν μπορούν να προσφέρουν. Γνωρίζουμε και από άλλους κλειστούς χώρους ότι οι περιφράξεις εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα και το μόνο που καταφέρνουν είναι η γκετοποίηση και η απομόνωση. Παράδειγμα είναι το Πεδίον του Άρεως το οποίο περιφράχτηκε (την ίδια περίοδο με την απόπειρα περίφραξης του λόφου) και μετατράπηκε σε ένα τσιφλίκι των επιχειρήσεων του Κυριακού και σε γκέτο όπου σπρώχτηκαν, για να μην είναι σε κοινή θέα, οι τοξικοεξαρτημένοι από διάφορες περιοχές του κέντρου της Αθήνας. Αντίστοιχα ο λόφος του Στρέφη επιχειρείται να περιφραχτεί και στην Ακαδημία Πλάτωνος να χτιστεί ένα νέο mall.

Στη καρδιά της Αθήνας, ο λόφος είναι ένα ωραίο φιλέτο για εκμετάλλευση. Από την μία, στις γειτονιές που τον περιβάλλουν, η τουριστικοποίηση αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς και ο λόφος προβάλλεται ως δελεαστικό τουριστικό αξιοθέατο. Το Airbnb σαρώνει στο Θησείο, το Κουκάκι και τα Πετράλωνα σε βαθμό που δεν μπορείς να βρεις σπίτι να νοικιάσεις. Ο Κεραμεικός και η Πειραιώς έχουν γίνει το «διασκεδαστήριο» του κέντρου με επεκτατικές τάσεις προς Πετράλωνα και Θησείο. Η Αποστόλου Παύλου και η Διονυσίου Αρεοπαγίτου είναι οι πιο πολυσύχναστοι πεζόδρομοι-τραπεζόδρομοι, η τουριστική βιτρίνα της Αθήνας. Από την άλλη, σχέδια για το ξεπούλημα και μεταβίβαση 10.000 μνημείων στο Υπερταμείο είναι προς συζήτηση από τους κυβερνώντες, που πιθανά να περιλαμβάνουν και κομμάτια του Φιλοπάππου. Έτσι το Ελληνικό Δημόσιο θα παραχωρήσει την χρήση ενός μουσείου ή αρχαιολογικού χώρου στους δανειστές ως εγγύηση δανείων του δημοσίου χρέους για έναν ολόκληρο αιώνα.

Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί σε όλους και όλες μας είναι τι λόφο θέλουμε… έναν λόφο αποστειρωμένο, ενταγμένο στην τουριστική βιτρίνα ή ένα λόφο ελεύθερο, ενταγμένο στις γειτονιές μας και τη ζωή μας;

Ενάντια σε μια «πόλη φυλακή» που όλα θα πωλούνται και θα αγοράζονται, αν τολμήσουν να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους, θα βρουν μπροστά τους ένα νέο κίνημα κατοίκων!

Αγωνιζόμαστε για ένα Ελεύθερο Ανοιχτό και Ζωντανό λόφο Φιλοπάππου μακριά από οποιαδήποτε οικονομική εκμετάλλευση χωρίς κάγκελα, μαγαζιά και εισιτήρια.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ για το λόφο του Φιλοπάππου

Όλοι και Όλες την Κυριακή 14 Οκτώβρη 2018, στις 11.30 π.μ., στο πάρκο Βουτιέ (απέναντι απ’ το θέατρο της Δώρας Στράτου)

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου

κάθε Κυριακή 6μμ συνέλευση στην κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ, Τιμοδήμου και Αντωνιάδου, Άνω Πετράλωνα, askpthk.espivblogs.net

 

Posted in: Events/Εκδηλώσεις, νέα by eleutheriaki-anavasi Comments Off on Αθήνα: Συγκέντρωση-Συζήτηση για το λόφο του Φιλοπάππου , , ,

Μια κοινωνία εργαζομένων χωρίς εργασία

**Πρόκειται για το 1ο μέρος του κειμένου «Ένα σπάνιο εμπόρευμα: για την άνοδο και την πτώση της εργασίας»

 

Όταν η σιωπή που περιβάλλει την ανεργία σπάει, τότε ο καθένας έρχεται αντιμέτωπος με μια πρωτοφανή αμηχανία, με μια έλλειψη ίσως ερμηνευτικών σχημάτων και αναλυτικών κατηγοριών ικανών να συσχετίσουν το ανθρωπολογικό με το οικονομικό, το συγκεκριμένο με το αφηρημένο, την ψυχική κατάσταση με την αριθμητική καταμέτρηση. Αποτέλεσμα αυτής της αμφισημίας των λογικών σχηματισμών είναι μια αδυναμία διαύγασης των αιτιών και των αιτιατών της μαζικής ανεργίας, που σαν φαινόμενο παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Το σίγουρο είναι πως υπάρχει μια συμπάθεια και μια αγωνία για τους ανέργους, όσο είναι απομακρυσμένοι στον αρκτικό πόλο των στατιστικών στοιχείων, μια προσπάθεια να θυματοποιηθούν και ίσως μέσω αυτής της διαδικασίας να γίνουν και όπλο καταγγελίας ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές. Όμως, όταν η έκφραση της αφηρημένης λύπησης αποκτά σάρκα και οστά και εντοπίζεται μέσα στην κόλαση του πραγματικού, τότε οι όροι αντιστρέφονται. Εκεί που το πρόβλημα αρχίζει να σκουντάει τους ενσωματωμένους στην αγορά εργασίας, τότε είναι αναγκαία η εμφάνιση ενός ιδεολογικού αμυντικού μηχανισμού που θα μεταβιβάσει στους ανέργους όλα τα άγχη και όλη την πίεση της οικουμένης, ξεκινώντας από αιτιάσεις περί ατυχίας, προσωπικής ανεπάρκειας και έλλειψης εργασιακής πείρας και καταλήγωντας σε μια αντιπαρασιτολογική κλινική μελέτη που σκοπεύει στην κάθαρση του σώματος από το μικρόβιο της «τεμπελιάς». Κατ’ αυτό τον τρόπο διεκπεραιώνεται και η περίφραξη του προβλήματος της ανεργίας στην ιδιαίτερη κατηγορία των ανθρώπων που βρίσκονται εντός της: είναι η στιγμή που ο πιο ακραίος υποκειμενισμός εμπεδώνεται σαν κοινωνικό αντίδοτο, σαν δίχτυ προστασίας των άμεσων ανταγωνιστών των ανέργων προκειμένου να μεταμφιεσθεί με μια, έστω και παροδική, ανακούφιση ο κατά τ’ άλλα διαρκής κίνδυνος που βλέπει κάποιος στα θαμπά τζάμια απ’ τις ανάσες τους, καθώς γρατζουνάνε τα παράθυρα. Άλλωστε, στο κάτω κάτω, με την ανεργία να διακηρύσσεται δημόσιος κίνδυνος τότε και ο καθένας αντιμετωπίζεται ως δυνητικός εχθρός, έτοιμος να πετάξει κάποιους άλλους έξω απ’ τα παράθυρα που χωρίζουν τον λαμπρό κόσμο της εργασίας από τις χωματερές ανθρώπινων απορριμμάτων.

Η ανθρωπότητα έχει ξαναπεράσει από αυτές τις συμπληγάδες, ειδικότερα στη φάση της βιομηχανικής επανάστασης ή καθ’ όλη τη διάρκεια του μεσοπολέμου. Ως προς αυτό τίποτα καινοφανές. Όμως, ίσως να είναι η πρώτη φορά που η ανεργία δεν αντιμετωπίζεται ως μια προσωρινής μορφής ανωμαλία αλλά ως σημείο εκκίνησης και δομικό στοιχείο της νέας οικονομίας. Λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη αυτή τη λεπτομέρεια, βλέπουμε πως στην κοινωνία των παραγωγών, που σημάδεψε τον ερχομό του καπιταλισμού, οι άνεργοι θεωρούνταν ένας στρατός εφεδρείας, ανά πάσα στιγμή έτοιμος να ριχθεί στα βαθιά νερά της βιομηχανικής παραγωγής προκειμένου να συμβάλει με τη δύναμη του μόχθου του στην οικονομική απογείωση και κατ’ επέκταση στην κοινωνική πρόοδο. Δεν ισχύει το ίδιο και για την κοινωνία της κατανάλωσης. Εδώ οι άνεργοι δεν συγκροτούν από κοινού με τους εργάτες μια κοινή τάξη με κοινούς ρόλους και κοινούς σκοπούς μέσα σε μια συμπαγή παραγωγική δομή· μακράν του να συνθέτουν μια κοινωνική τάξη μέσα από την αλληλεπίδραση ανέργων και ενεργών παραγωγών, οι άνεργοι στις εξατομικευμένες, ελαστικές, ευέλικτες και πλήρως τεμαχισμένες συνθήκες που προκαλεί η ναρκισσιστική κουλτούρα αντιμετωπίζονται ως έκπτωτοι απ’ την τάξη αυτών που εργάζονται, déclassés, πλεονάζοντες, ελαττωματικοί καταναλωτές. Παράλληλα, πράγμα εξίσου σημαντικό, είναι έκπτωτοι και απ’ τη συστημική τάξη πραγμάτων που καταμερίζει το σύνολο των αναγκαίων θέσεων και ρόλων για την παραγωγή και την αναπαραγωγή της κοινωνίας, οι υπερτροφικοί της λιτοδίαιτης από ανθρώπινη σάρκα παραγωγικής διαδικασίας, τα αναπόφευκτα απόβλητα που δημιουργούν τα εργοτάξια της οικονομικής ανάπτυξης που, καθώς τους έχει αφαι ρεθεί κάθε αξία χρήσης, οφείλουν να καταλήξουν στις χωματερές1.

Υπάρχει επομένως ένας συνδετικός κρίκος μεταξύ του παραγκωνισμού της ανεργίας ως κοινωνικών διαστάσεων πρόβλημα απ’ τη δημόσια συζήτηση -πέραν φυσικά μερικών σχολίων υποκριτικού φιλανθρωπισμού που δεν κοστίζουν τίποτα- με τον εγκλωβισμό του ατόμου εκτός των κοινών τόπων της ζωής όπου, μέσα σ’ αυτές τις εφιαλτικές συνθήκες ανασφάλειας και αβεβαιότητας, καλείται να βρει βιογραφικές λύσεις για ένα πρόβλημα που το προσπερνά και το υπερβαίνει, που αν μη τι άλλο λαμβάνει συστημικά χαρακτηριστικά2. Η περιθωριοποίηση της ανεργίας απ’ τις μεγάλες ιδεολογικές μάχες, η πεποίθηση δηλαδή πως συνιστά απλά μια ατυχή και ήσσονος σημασίας συγκυρία που θα επιδιορθωθεί κατόπιν της εορτής που ακούει στο όνομα «οικονομική ανάπτυξη», συμβαδίζει με την κατάτμηση των ανθρώπινων σε απομονωμένους ιδιώτες, ακρωτηριάζοντας κάθε ενδεχόμενο ενότητας της άμεσης εμπειρίας αυτού που συμβαίνει με μια υψηλότερης μορφής πολιτική και διανοητική οργάνωση του συλλογικού βίου. Μέσα σ’ αυτή την πλήρη αδυναμία αυτοοργάνωσης έστω και στο περιθώριο είναι μόνο υπό τη σκέπη του στατιστικού συγκεντρωτισμού όπου μπορεί να γίνεται λόγος για τους ανέργους ως ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία ή ευπαθή πληθυσμιακή ομάδα. Κατά τ’ άλλα, στη ζωή της πραγματικής καθημερινότητας, στις ουρές του ΟΑΕΔ, στις ικεσίες που ακούγονται στα γραφεία ευρέσεως εργασίας και στις συνεντεύξεις με τους επίδοξους μελλοντικούς εργοδότες, μοναχικά και σιωπηρά ο καθένας επιστρατεύει όλες του τις δυνάμεις προκειμένου να βρει μια λύση στο πρόβλημα όχι της ανεργίας αλλά της δικής του ανεργίας με σκοπό να δραπετεύσει, μέχρι νεοτέρας, απ’ τους υπονόμους3.

Η μεταμόρφωση, λοιπόν, της ανεργίας σε ένα «ιδιωτικό πρόβλημα» το οποίο οφείλει να παραμείνει εντός των τειχών του οίκου πηγάζει, σε σημαντικό βαθμό, απ’ τη συγκρουσιακή σχέση μεταξύ εργασίας και ανεργίας στην εποχή της εξατομίκευσης των κοινωνικών δυνάμεων, με αποτέλεσμα μια νέα ποιότητα να αρχίζει να ριζώνει στις σχέσεις εργασίας. Ανεργία και εργασία δεν συγκροτούν τις δύο όψεις του ίδιου προβλήματος, δηλαδή τη θεμελιώδη αντίφαση της καπιταλιστικής οργάνωσης της παραγωγής τόσο στο να αποκλείει τον ανθρώπινο παράγοντα για να τον αντικαταστήσει απ’ τη νεκρή εργασία της μηχανής, όσο και στο να αναζητά διακαώς την ενεργό συμμετοχή και την ευφυΐα του που θα επιτρέψουν στην παραγωγή να λειτουργήσει. Σήμερα, αντιθέτως, όπως φαίνεται, η επαναφορά της εσχατολογικής πίστης στη λειτουργία μιας αόρατης χείρας σαν απόλυτο ισοζύγιο όλων των οικονομικών δραστηριοτήτων, συγκροτούν την εργασία και την ανεργία ως δυο αντιμαχόμενους πόλους πλήρως αποκομμένους ο ένας απ’ τον άλλον. Ο ενδοταξικός ανταγωνισμός, το bellum omnium contra omnes, ο αγώνας για επιβίωση ανατινάζουν τα κοινωνικά θεμέλια της συνείδησης με αποτέλεσμα τα όρια της αυτορρύθμισης στην αγορά εργασίας να βιώνονται πρωτίστως ως προσωπικό δράμα μιας ενδεχόμενης αποτυχίας για ανέλιξη ή επαγγελματική καριέρα.

Ο ξεριζωμός των κοινωνικών καταβολών των προβλημάτων, ο εξοβελισμός και η εγκατάλειψη των ανέργων κάνουν το μαρτύριο της ανεργίας να είναι γεμάτο στρες, φόβους, αϋπνίες, ψυχική ένταση, θρήνο, παραίτηση, αυτοκτονίες. Η ψυχική κατάρρευση με την οποία έρχονται αντιμέτωποι όλο και περισσότεροι άνθρωποι εξαιτίας της κατάστασής τους δίνει το έναυσμα στον ψυχολογισμό να αναλάβει δράση, να μεταμφιέσει την αδικία σε παθολογία, να μιλήσει μια ιατρική γλώσσα, να διαβεβαιώσει πως πρόκειται περί «συμπτώματος». Η εργασία, υπό αυτές τις συνθήκες, γίνεται η κατάλληλη θεραπεία στα ψυχοπαθολογικά προβλήματα του καθενός, στη δυσφορία και τη δυσανεξία του. Η δημόσια πρόνοια, το welfare, γίνεται εργασιακή πρόνοια, workfare, πρόνοια διαμέσου της εργασίας, εργασιοθεραπεία, εθελοντισμός, εθελοδουλεία. Στις μέρες μας, οι δομές πρόνοιας, τα ευρωπαϊκά προγράμματα χρηματοδότησης και τα εθνικά σχέδια αφορούν την επανένταξη όχι στην κοινωνία -λέγεται πως «δεν υπάρχει πλέον τέτοιο πράγμα»- αλλά στην αγορά εργασίας.

Την ώρα που χτυπάνε οι καμπάνες της κοινωνικής απορρύθμισης του αναγκαίου χρόνου για λογαριασμό της παραγωγικής διαδικασίας, παρατηρούμε το εξής παράδοξο που έρχεται να συμπληρώσει το μωσαϊκό των αντιφάσεων στις οικονομίες της αγοράς: mini jobs, εργασία εκ περιτροπής, μερική απασχόληση, «σπαστά» ωράρια, υποαπασχόληση, ημι-ανεργία, συμβάσεις έργου, voucher, κοινωφελής εργασία, συμβάσεις ορισμένου χρόνου, πρακτική άσκηση, πεντάμηνα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης και διαφόρων ειδών παρόμοιες στρατηγικές εργασιακού εθισμού εγκαθιδρύουν όχι τόσο πολιτικές απασχόλησης που σκοπεύουν στην εξάλειψη της ανεργίας, αλλά το ακριβώς αντίθετο, ήτοι πολιτικές καταναγκαστικής ανεργίας, πολιτικές με άλλα λόγια ορθολογικού ελέγχου της ανεργίας, με την τοποθέτησή της μέσα σε ένα οργανωμένο πλαίσιο αναπαραγωγής που θα διατηρεί μεν την «ανταγωνιστικότητα» στην αγορά εργασίας, χωρίς, όμως, να διέπεται από δυσθεώρητες αντιφάσεις που θα υποθάλπουν το ενδεχόμενο μιας κοινωνικής ανάφλεξης και ταξικής σύγκρουσης. Μερικές δόσεις εργασιακής τόνωσης άλλωστε αρκούν ώστε να δημιουργηθεί το αίσθημα πως κάποιος μεριμνά για τους ανέργους, πως τελικά «το σύστημα λειτουργεί» και πως, αν θελήσουμε κάτι πολύ, όλο το σύμπαν θα συνωμοτήσει ώστε να το αποκτήσουμε.

Αν και φαινομενικά μοιάζει με αντίφαση να ισχυρίζεται κανείς ότι ο τρόπος με τον οποίο οργανώνεται η εργασία είναι για να αναπαράγει την ανεργία, τελικά υπάρχει ένα αόρατο νήμα που ενώνει την ψυχοθεραπευτική εργασιομανία, την ελαστικοποίηση της εργασίας και την αχαλίνωτη ανεργία που χαρακτηρίζουν την σήμερον ημέρα. Μια εποπτεία του χάσματος των γενεών και αυτής της αλλοίωσης των κοινωνικών σημασιών μπορεί να το επιβεβαιώσει. Είναι ακριβώς εξαιτίας της, προερχόμενης απ’ την ελαστικοποίηση, σχετικής αποσύνδεσης της εργασίας απ’ την υλική αναπαραγωγή, που τελικά όλο και λιγότεροι άνθρωποι ισχυρίζονται ανοιχτά πως δουλεύουν γιατί έχουν ανάγκη τα χρήματα απ’ τον μισθό που θα πάρουν, «για να τα βγάλουν πέρα». Αν εξαιρέσουμε τους παρίες των καταπιεσμένων υποτάξεων, αυτή η συνθήκη θα λέγαμε ότι αφορά μόνο στους φορντικού τύπου «παλαίμαχους» εργαζόμενους, καθώς, ως επί το πλείστον, αυτές είναι και οι κατηγορίες ανθρώπων που καλούνται καθημερινά να ασχοληθούν αποκλειστικά με τη φυσική τους ύπαρξη, με την οργάνωση του οίκου τους. Αντιθέτως, η νέα γενιά που έρχεται να στελεχώσει το εργατικό δυναμικό των καπιταλιστικών οικονομιών, όντας εμποτισμένη από τη θεραπευτική πίστη της εποχής μας, βιώνει την εργασία περισσότερο ως ζήτημα σωματικής ευεξίας και ψυχικής ισορροπίας παρά ως ικανοποίηση των, από φυσικής απόψεως, ζωτικών αναγκών ή, ακόμη περισσότερο, της ζωής του ίδιου του ανθρώπινου είδους. Η ραγδαία υποτίμηση της εργασιακής δύναμης, όπως εκδηλώνεται στη συμπίεση των χρηματικών απολαβών προς τα κάτω, στη συνακόλουθη «απελευθέρωση» του χρόνου εργασίας απ’ το οχτάωρο και στην επιμήκυνση των ορίων συνταξιοδότησης, αποτρέπει σε σημαντικό βαθμό την ανάπτυξη μιας κατάστασης οικονομικής αυτοδυναμίας, γεγονός που μεταξύ άλλων φαίνεται να τροφοδοτεί μια κατά συρροή συγκατοίκηση των νέων με τους γονείς τους με αποτέλεσμα, εφόσον κάποιοι άλλοι αναλαμβάνουν τα «προς το ζην», να παραιτούνται απ’ αυτό το αίτημα οι παραγωγικές ηλικίες και να υιοθετούν μια ηδονιστική αντίληψη περί εργασίας. Δεν διστάζουμε, επομένως, να διαφημίζουμε ακόμα και το γεγονός ότι η άμισθη εργασία είναι cool και «έχει πλάκα», ότι μας βοηθάει να γνωρίσουμε νέους ανθρώπους, μας φέρνει σε επαφή με τα όρια του εαυτού μας.

Με μια τέτοια εξύμνηση της εργασίας ήδη φαντάζει αρκετά απαιτητικό το να πληρώνεται κανείς, καθώς η μισθωτή εξάρτηση προϋποθέτει μια έχθρα προς την εργασία, την αναγνώριση ότι μόνο υπό τη θηλιά της φυσικής εξαχρείωσης θα αντάλλαζε κανείς τη ζωντάνια του. Όταν όμως το μόνο που μετράει για κάποιον είναι απλά να δουλεύει, τότε συμπυκνώνεται όλη η ματαιότητα της σύγχρονης ιδιώτευσης, διότι μόνο εφόσον πειστεί κανείς βαθιά μέσα του για την αδυναμία του να αλλάξει τις συνθήκες του κόσμου όπου ζει ή να λειτουργήσει μέσω της προσωπικής του πορείας ως ενάρετη ύπαρξη γίνεται ορατή και ικανή η υιοθέτηση στρατηγικών ψυχολογικής επιβίωσης με σκοπό να βελτιστοποιήσει τη δική του προσαρμογή μέσα στον ζόφο που τον περιβάλλει. Εξ ου και η μετατροπή της εργασίας σε «hobby», «job», ένα είδος ψευτο-απασχόλησης παραπλήσιο του jogging, της yoga, του stretching: να δημιουργούμε την εντύπωση της κινητικότητας, της αισθαντικής λειτουργικότητας, της ευελιξίας και της ελαστικότητας. Μια ελάχιστη οριακή αυτοέκφραση, κάτι απλώς για να περνάμε τον χρόνο μας και να ξεχνιόμαστε ή να αποφεύγουμε τους φόβους μας και τον εφιάλτη της ανεργίας.

Η μακρά περίοδος όπου η εργασία σχετιζόταν άμεσα με την αυτοσυντήρηση, την κοινωνικοποίηση, την αντικειμενοποίηση της ύλης, την κατασκευή ενός εμπράγματου κόσμου και την κοινωνική αναπαραγωγή δείχνει να υποχωρεί. Πλέον, αυτές οι συνθήκες μόνο δευτερευόντως σχετίζονται με τον εργασιακό βίο, καθώς αυτός ο τελευταίος περιορίζεται στη διαμόρφωση μιας υγιούς ψυχολογίας. Η προτεσταντική ηθική αποτέλεσε το υπόβαθρο ενός εγκόσμιου ασκητισμού όπου η στέρηση, η κόπωση και ο σωματικός πόνος του κάθε μεμονωμένου παραγωγού στο ατομικό επίπεδο ήταν το αναγκαίο τίμημα που έπρεπε να πληρωθεί για την κοινωνική πρόοδο και ευημερία, οι οποίες δύνανται να εκπληρωθούν μέσα από τη συσσώρευση πλούτου, τη δημιουργία αποθεματικού πλεονάσματος και τη δίκαιη αναδιανομή του. Η θεραπευτική ηθική αντιθέτως οικοδομεί μια ατομικίστικη αντίληψη γύρω απ’ την εργασία, ως δραστηριότητα που πρωτίστως έρχεται να ωφελήσει το άτομο και όχι απαραίτητα την κοινότητα4· ο ασκητισμός μετατρέπεται σε ατομικό πρόγραμμα εξάσκησης, σε personal training. Η διείσδυση του ψυχολογισμού στην εργασία ωθεί στην ανομολόγητη σχέση της με τους καταναγκασμούς της ευτυχίας, όπως αυτοί προωθούνται από την ηδονιστική κοινωνία της κατανάλωσης. Τούτες οι εξελίξεις επηρέασαν σε σημαντικό βαθμό και την ταξική πάλη, διότι εφόσον η εργασία έφτασε, αντί της συλλογικής λύτρωσης, να συμβάλει στην ατομική ευτυχία, τότε αναπόφευκτα υποχωρούν η διανεμητική δικαιοσύνη και τα αιτήματα για τη δραστική μείωση του χρόνου εργασίας προς όφελος του ελεύθερου χρόνου. Πρόκειται για μια μυστηριώδη πολτοποίηση εργάσιμου και ελεύθερου χρόνου ακριβώς πάνω στη θεμελίωση της ψευδαίσθησης ότι η εργασία είναι κάτι άλλο από εργασία, ότι είναι πηγή αυτοπραγμάτωσης και γι’ αυτό τον λόγο αξίζει κανείς να εργάζεται ολημερίς και να αφιερώσει σ’ αυτήν όλο τον χρόνο του.

1 Όλος αυτός ο προβληματισμός για τους κραδασμούς που υπέστη το ζήτημα της εργασίας κατά το πέρασμα από την «κοινωνία των παραγωγών» στην «κοινωνία των καταναλωτών» αναλύεται διεξοδικά από τον Ζύγκμουντ Μπάουμαν, μεταξύ άλλων, στα έργα του Η εργασία, ο καταναλωτισμός και οι νεόπτωχοι, μτφ. Κ. Δ. Γεωρμά, Αθήνα, Μεταίχμιο, 2004 και Σπαταλημένες ζωές: οι απόβλητοι της νεοτερικότητας, μτφ. Μ. Καρασαρίνη, επιμ. Π. Ε. Λέκκα, Αθήνα, Κατάρτι, 2005.
2 Ούλριχ Μπεκ, Κοινωνία της διακινδύνευσης: καθ’ οδόν προς μια άλλη νεωτερικότητα, μτφ. Η. Οικονόμου, επιμ. Ν. Πατινιώτη, Αθήνα, Πεδίο, 2015.
3 Η εσωτερική κινητικότητα που οδηγεί από τις δεξαμενές των ανέργων στην αγορά εργασίας, παρ’ ότι αποδεικνύει την προσωρινότητα της κατάστασης «άνεργος» για αρκετούς ανθρώπους δεν εξηγεί παρά ταύτα τη δομική σύνθεση των τεχνολογικά προηγμένων καπιταλιστικών κοινωνιών που κυριολεκτικά έχουν «κολλήσει» εδώ και δεκαετίες σε υψηλά ποσοστά ανεργίας. Τούτου λεχθέντος, είναι εμφανής η υπόθεση ότι δεν είναι πλέον η ανεργία ένα ενδιάμεσο διάλειμμα από τη μια θέση εργασίας σε μια άλλη, αλλά είναι μάλλον η εργασία το απαραίτητο διάλειμμα από μια ιδιάζουσα ημι-μόνιμη θέση ανεργίας. Πέραν της «ψυχολογικής ήττας» που έχουν να διαχειριστούν οι άνθρωποι στο ατομικό επίπεδο, η διόγκωση αυτής της δομικής δυσλειτουργίας οφείλεται στο φαινόμενο της «τεχνολογικής ανεργίας» όπου η αύξηση της παραγωγικότητας ανά ανθρωποώρα, που πηγάζει απ’ την ανάπτυξη της Τεχνικής, είθισται να εξαφανίζει θέσεις εργασίας. Το ζήτημα είναι ότι στη σημερινή εποχή η τεχνική συσσώρευση έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα που είναι αδύνατο να συμβαδίσει η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στους ίδιους ρυθμούς με την επέκταση των αγορών. Κι αυτό φαίνεται απ’ το γεγονός ότι οι νέες τεχνολογίες, η πληροφορική, οι τηλεπικοινωνίες, η βιοτεχνολογία, δημιουργούν πολύ λιγότερες θέσεις εργασίας απ’ αυτές που καταστρέφουν. Το αποτέλεσμα είναι να μπορεί να απορροφηθεί μόνο μια αριστοκρατία με εξειδικευμένες γνώσεις στην παραγωγική δομή, ιδιαίτερα αν συνυπολογίσουμε και την απροθυμία των ίδιων των θεσμών πολιτικής εξουσίας να παρέμβουν στην οικονομία και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας εξαιτίας και της ιδεολογικής επίθεσης που δέχονται απ’ τον νεοφιλελευθερισμό. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που, λαμβάνοντας αυτά τα δεδομένα υπόψη, όλο και περισσότερο γίνεται λόγος από αρκετές πλευρές για «το τέλος της εργασίας». Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τάσης συνιστά το βιβλίο του Τζέρεμι Ρίφκιν, Το τέλος της εργασίας και το μέλλον της: η δύση του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού και το χάραμα της μετά-την-αγορά εποχής, μτφ. Γ. Κοβαλένκο, επιμ. Ν. Κοτζιά, Αθήνα, Λιβάνης, 1996.

4 Ο ισχυρισμός ότι έχουμε ξεπεράσει τη θεολογική πίστη που χαρακτήριζε την προτεσταντική και πουριτανική αστική κοινωνία και στη θέση της έχουμε αντικαταστήσει τη θεραπευτική πίστη που χαρακτηρίζει την ναρκισσιστική μαζική κοινωνία, ανήκει στον Φίλιπ Ριφ και τον Κρίστοφερ Λας. Βλ. Ενδεικτικά, Κρίστοφερ Λας, Η κουλτούρα του ναρκισσισμού: η αμερικανική ζωή σε μια εποχή μειούμενων προσδοκιών, μτφ. Β. Τομανά, Θεσσαλονίκη, Νησίδες, 2008. Αυτό που ο αμερικανός ιστορικός υποστηρίζει είναι ότι η εργασία στον σύγχρονο κόσμο χάνει τον κοινωνικό της χαρακτήρα, δηλαδή τη σύνδεσή της με την ωφελιμότητα που κερδίζει η κοινότητα από τον μόχθο των μελών της ή ακόμη και με τον ρόλο του παιχνιδιού μέσα στην εργασία όπως φερ’ ειπείν ένας ρυθμικός καταμερισμός της εργασίας που προσέφερε το τραγούδι κατά τον θερισμό, και καταλήγει να αφορά κυρίως στο άτομο. Σημαντικό ρόλο σ’ αυτή την διακύμανση της κουλτούρας έπαιξε και η γραφειοκρατική διόγκωση της παραγωγής, όπου απ’ την κοινωνία των μικροϊδιοκτητών και των εμπόρων ξαφνικά η ανθρωπότητα ήρθε αντιμέτωπη με επιχειρηματικούς κολοσσούς, γεγονός που οδήγησε στην αλλαγή της οργάνωσης της παραγωγής, οπότε και η ορθολογική «εξειδίκευση» του εργαζομένου στο να διεκπεραιώνει μια ολοένα και πιο περιορισμένη κλίμακα ενεργειών για την παραγωγή ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας, τον αποξένωσε σταδιακά απ’ τον κόσμο του.

 

Posted in: Αρχείο, Εγχώρια, Κείμενα, νέα by ragnarok Comments Off on Μια κοινωνία εργαζομένων χωρίς εργασία , , , ,

13-10: Μικροφωνική αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης

 

 

Να οικοδομήσουμε ένα αντιεθνικό-αντιπολεμικό κίνημα που θα ανακόψει τις επιδιώξεις ηγεμονίας του ελληνικού αλλά και κάθε κράτους και τις συμμαχικές σχέσεις με υπερεθνικά στρατηγεία και στρατιωτικά επιτελεία όπως το ΝΑΤΟ. Να αγωνιστούμε για την ανάδειξη  των κοινών συμφερόντων των καταπιεσμένων ενάντια στα συμφέροντα και τις ανάγκες που προάγει ο καπιταλισμός και κάθε σύστημα εκμετάλλευσης. Να συγκρουστούμε με κάθε εξουσιαστική σχέση χτίζοντας έναν ανεξούσιο κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και αυτοδιάθεσης.

 

Μέσα σε μια ειρήνη χτισμένη πάνω στα σώματα όσων περισσεύουν, όσων βάλλονται από τη βία του κράτους, του καπιταλισμού, της πατριαρχίας και του θρησκευτικού σκοταδισμού, είναι κοινωνικό και ταξικό καθήκον να πολεμήσεις ενάντια σε κάθε εξουσία και καταπίεση.

 

οι εκμεταλλευόμενοι δεν έχουν πατρίδες

ούτε μια ώρα στο στρατό

μια ζωή αφιερωμένη στον αγώνα για την επανάσταση και την αναρχία

*

Μικροφωνική αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Σάββατο 13-10, 12:00 Εγνατία με Αριστοτέλους

Posted in: ανακοινώσεις, Αρχείο, Αφίσες by terraincognita Comments Off on 13-10: Μικροφωνική αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης , ,

Punk rock καφενείο οικονομικής ενίσχυσης

 

Posted in: καφενειο by apertus Comments Off on Punk rock καφενείο οικονομικής ενίσχυσης

LIVE|19.10.2018|DIRTY WOMBS + TRISTENGRAV


Πρώτο live της χρονιάς και πάμε όπως παλιά!

Οι τρελομινάρες Dirty Wombs λίγο πριν το tour τους στην Αμερική και με τον καινούριο δίσκο παραμάσχαλα, ανηφορίζουν μαζί με τους φρέσκους και ολοσκότεινους συμπολίτες τους Tristengrav.
Το μακελειό θα πραγματοποιηθεί στο καφενείο της κατάληψης Αντιβίωσης.

Ελάτε νωρίς
Στηρίξτε
Μην αμελήσετε  το κουτί ελεύθερης οικονομικής ενίσχυσης ώστε να καλυφθούν τα μεταφορικά έξοδα των συγκροτημάτων

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΣ

Posted in: Live, Αφίσες by studiofromthedown Comments Off on LIVE|19.10.2018|DIRTY WOMBS + TRISTENGRAV

[:el]Swing Bar at ntougrou squat[:]

[:el]

Παρασκευή 26/10 απο τις 20:00
Swing Bar στην κατάληψη ντουγρού
 
 
Στις 28/11/2019 δικάζονται σύντροφοι με την κατηγορία “αντισταση απο κοινου , κατ’εξακολούθηση” για την συμμετοχή τους στην συγκεντρώσεις κατά των πλειστηριασμών.
 
Το Bar αυτο γίνεται με σκοπό να καλύψει μέρος των δικαστικών εξόδων.

[:]

Posted in: Αρχική by ntougrou Comments Off on [:el]Swing Bar at ntougrou squat[:] , , ,

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΜΠΑΡ [12/10/2018]

Posted in: Αυτοδιαχειριζόμενο Μπαρ by stekiksanthis Comments Off on ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΜΠΑΡ [12/10/2018] , , ,

Party της ΕΣΕ Ιωαννίνων

Posted in: εκδηλώσεις ΕΣΕ ιωαννινων, Καλέσματα - Δράσεις - Εκδηλώσεις by Ε.Σ.Ε Ιωαννίνων Comments Off on Party της ΕΣΕ Ιωαννίνων

ΑΠΟ ΤΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ… ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΚΑΤΕΡΓΑ….

Την Δευτέρα 8/10/18 πραγματοποιήθηκε απο την Κλαδική Λοιπων επαγγελματων της ΕΣΕ Ιωαννίνων, παρέμβαση στο Μεταβατικό και την Λέσχη του Πανεπιστημίου. Μοιράστηκε το 11ο τεύχος του εντύπου ¨Αναρχοσυνδικαλισμος¨που αναφέρονταν στην εργασία των φοιτητών.

 

Ο Σεπτέμβρης για χιλιάδες φοιτητές σηματοδοτεί την έναρξη των σπουδών τους, για άλλους την συνέχιση της φοιτητικής τους πορείας , ωστόσο δεν είναι το μόνο ζήτημα που τους απασχολεί , καθώς την ίδια στιγμή πολλοί/ές από αυτούς θα επιστρέψουν στους χώρους εργασίας (αν έχουν καταφέρει να «ξεφύγουν» για λίγες μέρες διακοπών) ή θα αναζητήσουν εργασία. Η φοιτητική εργασία, φυσικά, δεν είναι μια προσπάθεια των φοιτητών να «εμπλουτίσουν» το πτυχίο τους ή να επιβαρύνουν το πρόγραμμα τους, άλλα άμεση συνέπεια των οικονομικών τους δυσκολιών∙ οικονομικές δυσκολίες που προκύπτουν απο την σαθρότητα του κράτους πρόνοιας, το οποίο ενώ υπόσχεται δωρεάν εκπαίδευση, σίτηση και στέγαση, αναγκάζει πολλούς από αυτούς να πληρώνουν ενοίκια, την μεταφορά τους στα πανεπιστήμια, βιβλία, ακόμα και τον αντίστοιχο εξοπλισμό των εργαστηρίων τους. Βέβαια το κράτος φωνάζει παρόν στην δήθεν οικονομική στήριξη των φοιτητών καθησυχάζοντάς τους με τα 1000 ευρώ επίδομα-επιβράβευση της συμφοράς.

 

Στην ουσία λοιπόν, δημιουργούνται φοιτητές 2 ταχυτήτων, αυτοί που έχουν την οικονομική δυνατότητα να συνεχίσουν τις σπουδές τους απρόσκοπτα αντιμετωπίζοντας ή μη δυσκολίες για τα προς το ζήν και αυτοί που θα αποτελέσουν τα φτηνά εργατικά χέρια των αφεντικών. Μιας και είναι φοιτητές/τρίες και θα στραφούν σε δουλειές του ”ποδαριού” όπως αποκαλούν προσπαθώντας να ανταπεξέλθουν στις σπουδές τους, στην καθημερινή πίεση που προκαλεί το πρότυπο ”πτυχίο στα 4 χρόνια” και στις απαιτήσεις του κάθε εργοδότη. Την ίδια ώρα όμως, το ίδιο το κράτος κλείνει το μάτι στα αφεντικά, προωθώντας τους φτηνό εργατικό δυναμικό εκμεταλευόμενοι την ανάγκη φοιτητών/τριών.

Αυτή η εκμετάλευση γίνεται πράξη μέσω των νομοθεσιών που εφαρμόζει το κράτος με μόνο στόχο την κερδοφορία των αφεντικών. Κάποιες από αυτές είναι η σύμβαση κάτω των 25(χρόνων) που είναι ο κατώτατος μισθός και αγγίζει το εξευτελιστικό ποσό των 432,75 ευρώ με βασική προυπόθεση να μην σε κλέψει η εργοδοσία, η μονομερής μείωση μισθού ( όταν ο εργοδότης επικαλείται μείωση τζίρου ή όταν υπάρχει κλαδική σύμβαση που έχει λήξει) ,οι ασφαλιστικές κρατήσεις( 15,5% για τους περισσότερους εργαζομένους) καθώς και άλλες τέτοιου είδους νομοθεσίες εργοδοτικής αυθαιρεσίας.

 

 

 

 

Βασικό, όμως, για κάθε εργαζόμενο είναι να γνωρίζει και να διεκδικεί τα δικαιώματα του μέσα στους χώρους της δουλείας.

Δικαιώματα στους χώρους της δουλειάς :

  • Συμβάσεις εργασίας (βάση του εργατικού συνταγματικού δικαίου)
  • Δώρα εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα. (Παράνομη η επιστροφή του δώρου στο αφεντίκο μετά την καταβολή του ποσού στην τράπεζα τακτική που εφαρμόζουν πολλά αφεντικά).
  • Άδειες (αναρρωτική, φοιτητική λόγω εξεταστικής, λοχείας, θανάτου, μητρότητας, συνδικαλιστικής επιμόρφωσης)

*Ο εργοδότης απαγορεύεται να απολύσει τον εργαζόμενο κατά τη διάρκεια της άδειάς του.

  • Επίδομα αδείας
  • Υπερωρίες : Οι εργαζόμενοι δικαιούνται αποζημίωση για υπερωριακή εργασία, για νυχτερινή απασχόληση και για εργασία Κυριακής ή Αργίας.
  • Ένσημα : πλήρης ασφάλιση εργαζομένου

Όλα αυτά τα δικαιώματα έχουν κερδιθεί με αγώνες ταξικούς ωστόσο για να βγούμε από αυτόν τον εργασιακό Μεσαίωνα θα πρέπει να διεκδικήσουμε ακόμα περισσότερα, θα πρέπει να αγωνιστούμε για τα αυτονόητα, να οργανωθούμε , να στηρίξουμε να παρέμβουμε στα σωματεία μας, για την ζωή και όχι για την επιβίωση. Όπλο ενάντια στην κατακρεούργηση των ζωών μας είναι η απεργία, η οργάνωση σε σωματεία βάσης, η οργάνωση στους εργασιακούς χώρους, οριζόντια αντιιεραρχία, ενάντια σε κράτος και αφεντικά.

Σωματεία βάσης της πόλης : Σωματείο βάσης σερβιτόρων μαγείρων, Σωματείο βάσης εργαζομένων διανομέων Ιωαννίνων.

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες :

 

https://eseioanninon.squat.gr/

ese.ioanninon@gmail.com

 

τηλ: 6947501367

Posted in: Έντυπο "Αναρχοσυνδικαλισμός", Παρεμβάσεις by Ε.Σ.Ε Ιωαννίνων Comments Off on ΑΠΟ ΤΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ… ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΚΑΤΕΡΓΑ….

Υποθερμία, ο εχθρός του χειμώνα

Τα προβλήματα που σχετίζονται με το υψόμετρο τείνουν να παρουσιάζονται σε ορειβάτες και πεζοπόρους μετά τα 3000 μ. Aντίθετα, από την υποθερμία κινδυνεύουν όλοι, σε οποιοδήποτε υψόμετρο, οποιαδήποτε στιγμή – αν δεν λαμβάνονται οι κατάλληλες προφυλάξεις στις άσχημες καιρικές συνθήκες.

H ιατρική ιστορία έχει επιβεβαιώσει τις καταστροφικές συνέπειες της υποθερμίας: O Aννίβας, έχασε τους μισούς από τους 46.000 στρατιώτες του διασχίζοντας απλώς τις Άλπεις το 218 π.X. O στρατιωτικός αρχίατρος του Nαπολέοντα, ανέφερε ότι μόνο 350 από τους 12.000 άντρες της Δωδέκατης Mεραρχίας επιβίωσαν στο ρωσικό κρύο. Περίπου 10% των απωλειών των HΠA στην Kορέα σχετίζονταν με το κρύο. Γι’ αυτό να κουμπώνετε το πανωφόρι σας, ακριβώς όπως σας συμβούλευαν πάντα οι γονείς σας.

 

H κανονική λειτουργία του ανθρώπινου σώματος απαιτεί μια θερμοκρασία 37°C. H θερμοκρασία του σώματος ρυθμίζεται από τον υποθάλαμο, ο οποίος βρίσκεται στο εμπρός μέρος του εγκεφάλου, κι από τους αισθητήρες του δέρματος. Tο σύστημα λειτουργεί όπως ο θερμοστάτης στο σπίτι σας. Όταν η θερμοκρασία του σώματος πέφτει σημαντικά, ο διακόπτης ανάβει κι αρχίζει η θέρμανση· πράγμα που στην περίπτωσή μας σημαίνει ότι ο υποθάλαμος διεγείρει το τουρτούρισμα. Tο τουρτούρισμα είναι μια ακούσια συστολή και διαστολή του μυϊκού ιστού, η οποία συμβαίνει σε μεγάλη κλίμακα και παράγει θερμότητα μέσω της τριβής.

Xονδρικά, η θερμοκρασία στο σώμα κατανέμεται σε δύο συνιστώσες: στον «πυρήνα» (τα ζωτικά όργανα της καρδιάς, των πνευμόνων και του εγκεφάλου) και στην «περιφέρεια» (στο δέρμα και το μυϊκό ιστό). H θερμοκρασία του πυρήνα είναι η πιο κρίσιμη για το συνολικό μεταβολικό ρυθμό του σώματος, ενώ η θερμοκρασία της περιφέρειας είναι λιγότερο ζωτική.

Tι συμβαίνει λοιπόν όταν η θερμοκρασία του πυρήνα σας πέφτει; Mε μια λέξη, υποθερμία. Aυτός ο όρος προσδιορίζεται απλώς ως θερμοκρασία του πυρήνα 35°C ή λιγότερο. Όταν έχει πέσει σ’ αυτά τα επίπεδα, το σώμα αδυνατεί να παράγει αρκετή θερμότητα ώστε να διατηρεί τις λειτουργίες και το μεταβολικό του ρυθμό. Πρόκειται για μη υγιή κατάσταση.

H απώλεια της σωματικής θερμότητας συμβαίνει με πέντε διαφορετικούς τρόπους:
  • Μεταγωγή: απώλεια θερμότητας από το θερμό σώμα προς το ψυχρότερο περιβάλλον.
  • Μεταφορά: κρύος αέρας που διαπερνά την επιφάνεια του σώματος.
  • Εκπομπή: θερμότητα που εκπέμπεται από το θερμό σώμα προς το ψυχρότερο περιβάλλον.
  • Εξάτμιση: ο ιδρώτας ρίχνει τη θερμοκρασία του σώματος.
  • Αναπνοή: ο αέρας που εισπνέεται θερμαίνεται σε θερμοκρασία σώματος κι ύστερα εκπνέεται.

Πολλές μεταβλητές συμβάλλουν στην ανάπτυξη της υποθερμίας. Aυτές συμπεριλαμβάνουν την ηλικία, τη διατροφή, την υγεία, τις σωματικές διαστάσεις, την εξάντληση και τη διάρκεια έκθεσης στον αέρα, τη βροχή, το χιονόνερο ή το χιόνι. Tα φάρμακα, το αλκοόλ, το κάπνισμα και γενικά η υγρασία, μπορούν όλα να συμβάλουν κι αν οι αντισταθμιστικές αντιδράσεις του ατόμου στις πέντε παραπάνω αιτίες απώλειας θερμότητας δεν επαρκούν, πιθανόν θα προκύψει υποθερμία.

Συμπτώματα κι ενδείξεις

Προσέξτε τα παραπατήματα, την γκρίνια, την αδεξιότητα και το μουρμούρισμα,  που όλα οφείλονται στις επιδράσεις του κρύου στο μυϊκό συντονισμό και τα επίπεδα συναίσθησης.

Eπικείμενη υποθερμία:

Όταν η θερμοκρασία στον πυρήνα ενός ατόμου έχει πέσει στους 36°C, θ’ αυξηθεί η δραστηριότητά του για να ζεσταθεί. Mπορεί να παρουσιαστεί το τουρτούρισμα, όμως θα βρίσκεται υπό έλεγχο. O άνθρωπος μπορεί ακόμα να περπατά και να μιλά. Tο δέρμα μπορεί να χλομιάσει, να μουδιάσει και να μοιάζει με κερί, ενώ εμφανίζονται και σημάδια γενικότερης αδυναμίας. O θερμοστάτης του σώματος συστέλλει τις φλέβες και τις αρτηρίες στην περιφέρεια (άκρα) σε μια προσπάθεια να εμποδίσει το αίμα να ρέει προς αυτά, προκειμένου να διατηρήσει τη θερμότητα στο ζωτικής σημασίας πυρήνα.

Ήπια υποθερμία:

Η θερμοκρασία του πυρήνα έχει πέσει στους 35-34°C – το άτομο έχει πέσει θύμα υποθερμίας. Tο τουρτούρισμα δεν ελέγχεται πια και, παρόλο που το θύμα βρίσκεται ακόμα σε εγρήγορση και είναι ανεξάρτητο, σύνθετες μυϊκές λειτουργίες όπως το σκαρφάλωμα και το σκι δεν είναι πια εφικτές. Eπέρχεται ακόμα πιο έντονη συστολή των άκρων.

 

Mέτρια υποθερμία:

H θερμοκρασία του πυρήνα έχει πέσει τώρα στους 33-31°C. Tο τουρτούρισμα αρχίζει να καταλαγιάζει ή να γίνεται πιο βίαιο και οι μύες αρχίζουν να γίνονται άκαμπτοι. Λεπτοί χειρισμοί, όπως το ανέβασμα φερμουάρ, γίνονται δύσκολοι ή αδύνατοι εξαιτίας της περιορισμένης ροής αίματος στα περιφερειακά όργανα. H ομιλία του θύματος είναι συγκεχυμένη και αργή, και μπορεί να εμφανιστεί υπνηλία και περίεργη συμπεριφορά. Mη συνειδητοποιώντας τη δυσχερή τους θέση, οι άνθρωποι σ’ αυτή την κατάσταση κάνουν μερικές φορές παράλογα πράγματα, όπως να βγάζουν ρούχα.

Σοβαρή υποθερμία:

H θερμοκρασία του πυρήνα είναι τώρα χαμηλότερη από 31°C. Tο τουρτούρισμα έρχεται σε βίαια κύματα, με παύσεις, μέχρι που τελικά σταματά. Tο άτομο είναι πολύ αδύναμο, εξαντλείται και τελικά παίρνει την εμβρυϊκή στάση σε μια προσπάθεια να συγκρατήσει τη θερμότητα. Yπάρχει σταδιακή απώλεια των αισθήσεων, ο σφυγμός πέφτει και οι κόρες των ματιών διαστέλλονται. Στους 32.2°C περίπου, το σώμα αναστέλλει γενικά τις λειτουργίες του, ελαττώνοντας όλη την περιφερειακή κυκλοφορία του αίματος. H αναπνοή και ο καρδιακός παλμός μειώνονται ακόμα περισσότερο. Στους 30°C το άτομο βρίσκεται σε «μεταβολικό ψυγείο». Παρόλο που μοιάζει νεκρό, στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ακόμα ζωντανό.

Πρόληψη και θεραπεία

O μόνος ακριβής τρόπος μέτρησης της θερμοκρασίας ενός θύματος είναι η τοποθέτηση θερμόμετρου στο ορθό. Aυτό μπορεί ν’ αποδειχτεί ανεπιθύμητο στα πρώιμα στάδια, γι’ αυτό και συνιστούμε σε όλους τα μέτρα πρόληψης!

Eπικείμενη και ήπια υποθερμία:

Προσπαθήστε να κατασκευάσετε ένα καταφύγιο/υπόστεγο, για να μεταφέρετε το άτομο μακριά από τις άσχημες καιρικές συνθήκες. Ανάψτε μια φωτιά, προσθέστε στο θύμα επιπλέον στεγνά ρούχα και δώστε του ένα ζεστό ρόφημα. Αποφύγετε τα οινοπνευματώδη και την καφεΐνη. Το αλκοόλ είναι περιφερειακός διαστολέας και αυξάνει την απώλεια θερμότητας στα άκρα. Η καφεΐνη δρα ως διουρητικό, προκαλώντας την απώλεια νερού με την ούρηση κι αυξάνοντας την αφυδάτωση. Eπίσης αποφύγετε το κάπνισμα, αφού η νικοτίνη συστέλλει τα αγγεία κι έτσι αυξάνει τον πρόσθετο κίνδυνο για κρυοπαγήματα καθώς η υποθερμία περνά σε πιο σοβαρές μορφές. Mονώστε το άτομο από το ψυχρό περιβάλλον και κρατήστε σκεπασμένο το κεφάλι και το λαιμό του – από εδώ χάνεται η περισσότερη θερμότητα. Tο φαγητό παρέχει θερμίδες, οι οποίες αποδομούνται ως ενέργεια και θερμότητα. Λίγη άσκηση μπορεί να βοηθήσει να παραχθεί κάποια εσωτερική θερμότητα, όμως στις πιο σοβαρές μορφές υποθερμίας δεν συνιστάται (και είναι απίθανο να είναι δυνατή), καθώς εξαντλεί τα ζωτικά ενεργειακά αποθέματα.

Mέτρια υποθερμία:

Eφαρμόστε ήπια θερμότητα στο κεφάλι, το λαιμό, το στήθος, τις μασχάλες και τη βουβωνική χώρα του ασθενούς χρησιμοποιώντας μπουκάλια με ζεστό νερό ή ζεστές βρεγμένες πετσέτες. Eφαρμόζοντας θερμότητα σ’ αυτές τις περιοχές αυξάνετε αποτελεσματικά την κρίσιμη θερμοκρασία του πυρήνα σε αντίθεση με την περιφερειακή. Aν είναι δυνατό, συνεχίστε να δίνετε στο θύμα γουλιές υγρών που περιέχουν ζάχαρη. H επαφή σώμα με σώμα μ’ ένα άτομο φυσιολογικής θερμοκρασίας μέσα σ’ έναν υπνόσακο βοηθά επίσης κατά τη διαδικασία αναθέρμανσης. Tο ιδανικό θα ήταν ν’ αναζητήσετε, αν είναι εφικτό, ιατρική φροντίδα.

Σοβαρή υποθερμία:

Προσπαθήστε να παράσχετε ένα περίβλημα πλήρους μόνωσης στον ασθενή. Πρέπει να είναι στεγνό και να βρίσκεται πάνω σε άφθονο μονωτικό υλικό, όπως υπνόσακοι, μάλλινες κουβέρτες ή ρούχα σε κατάλληλο καταφύγιο. Συμπεριλάβετε μια αλουμινοκουβέρτα για να εμποδίσετε την απώλεια θερμότητας δι’ ακτινοβολίας και τυλίξτε τα πάντα σε πλαστικό, αν είναι δυνατό. Eπίσης εφαρμόστε ήπια θερμότητα στις προαναφερθείσες περιοχές με σκοπό να σταματήσετε την πτώση της θερμοκρασίας, όχι την αναθέρμανση. Eκπνεύστε ζεστό αέρα κοντά στη μύτη και το στόμα του θύματος και προσπαθήστε να το κρατήσετε ξύπνιο παρά τις εκκλήσεις του να «το αφήσετε ήσυχο». Σ’ αυτό το στάδιο το στομάχι του θα έχει κλείσει, όμως αν έχει ακόμα τις αισθήσεις του είναι πιθανό να μπορεί ν’ ανεχτεί συχνές μικρές ποσότητες γλυκών ροφημάτων, οι οποίες θ’ απορροφηθούν και θα παράσχουν ζωτικές θερμίδες. Eνθαρρύνετε το θύμα να ουρήσει – μάλλον θα χρειαστεί βοήθεια. H γεμάτη ουροδόχος κύστη έχει ως αποτέλεσμα η θερμότητα του σώματος να χρησιμοποιείται για να κρατά ζεστά τα ούρα αντί τα ζωτικά όργανα.

Προσοχή: Aν ο ασθενής δεν έχει τις αισθήσεις του, προσέξτε πολύ, γιατί η καρδιά είναι πολύ ευαίσθητη σ’ αυτό το στάδιο. Πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι η πτώση της θερμοκρασίας του σώματος κατά την αντιμετώπιση της υποθερμίας (afterdrop) μπορεί ν’ αποδειχτεί θανατηφόρα, αν δεν λάβουμε επαρκείς προφυλάξεις. Αυτό συμβαίνει όταν η θερμοκρασία του πυρήνα πέφτει στο στάδιο της αναθέρμανσης: αν το αίμα στα άκρα (χέρια και πόδια) ζεσταθεί πρώτα, αυτό προκαλεί διαστολή των περιφερειακών αιμοφόρων αγγείων, στέλνοντας πολύ κρύο και στάσιμο αίμα στον πυρήνα. H θερμοκρασία του πυρήνα πέφτει έτσι ακόμα περισσότερο, οδηγώντας στο θάνατο. Tο κρύο αίμα είναι επίσης οξικό, και ο συνδυασμός των δύο αυτών στοιχείων όταν φτάνει στην καρδιά μπορεί να προκαλέσει καρδιακή αρρυθμία (ακανόνιστο καρδιακό παλμό) και θάνατο.

Εφαρμόστε θερμότητα στις προστατευτικές του πυρήνα περιοχές (κόκκινο χρώμα), για να αποφύγετε την υποτροπή.

Για ν’ αποφύγετε αυτή την κατάσταση, ποτέ μην αναθερμαίνετε την περιφέρεια. Aντ’ αυτού αναθερμαίνετε τις προστατευτικές περιοχές του πυρήνα, το κεφάλι, το λαιμό, το στήθος, τις μασχάλες και τη βουβωνική χώρα. Eπίσης μην εκθέτετε έναν ασθενή με σοβαρή υποθερμία σε ακραίες συνθήκες ζέστης για ανάλογους λόγους.

Για να παραθέσουμε ξανά ιστορικά δεδομένα, ο στρατιωτικός αρχίατρος του Nαπολέοντα παρατήρησε ότι από τους στρατιώτες που είχε πλήξει η υποθερμία, εκείνοι που τοποθετούνταν πιο κοντά στη φωτιά συχνά πέθαιναν.

Όσοι πλήττονται από σοβαρή υποθερμία συχνά μοιάζουν νεκροί (όσοι έχετε διαβάσει το «Χωρίς Οξυγόνο» του Κρακάουερ, έχετε μια ιδέα). Ψηλαφίστε το θύμα για σφυγμό, ο οποίος ανιχνεύεται ευκολότερα στο λαιμό ή πάνω από την αρτηρία της καρωτίδας. Ποτέ μην τα παρατάτε μ’ ένα θύμα υποθερμίας· κανείς δεν είναι νεκρός πριν τον ζεστάνετε κι επιβεβαιώσετε το θάνατό του. Aκόμα κι αν δεν πιάνετε σφυγμό και νομίζετε ότι δεν αναπνέει, αρχίστε την καρδιοαναπνευστική ανάνηψη, σταματώντας μόνο όταν η καρδιά αρχίσει να χτυπά ή το πρόσωπο που την εφαρμόζει δεν μπορεί να συνεχίσει χωρίς να εκθέσει σε κίνδυνο τον εαυτό του. Nα θυμάστε: έχει συμβεί θύματα που ήταν καταπαγωμένα, άκαμπτα και μελανιασμένα, με ακίνητες διεσταλμένες κόρες, χωρίς ευδιάκριτους καρδιακούς ήχους ή ψηλαφητό σφυγμό και χωρίς ορατή αναπνοή να αναζωογονηθούν επιτυχώς. Έχει καταγραφεί περίπτωση ηλικιωμένου ασθενή του οποίου είχε πιστοποιηθεί ο θάνατος από υποθερμία, ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, ξύπνησε στο νεκροτομείο!

Eίναι αυτονόητο ότι υπό ιδανικές συνθήκες πρέπει πάντα ν’ αναζητούμε εξειδικευμένη ιατρική βοήθεια για εντατική θεραπευτική αγωγή.

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι το πώς οδηγείται κανείς στην υποθερμία, είναι ένα περίπλοκο σενάριο. H καλύτερη μέθοδος αντιμετώπισης είναι η πρόληψη, λαμβάνοντας επαρκείς προφυλάξεις απέναντι στις καιρικές συνθήκες με κατάλληλο ντύσιμο κι εξοπλισμό και προνοώντας όσον αφορά το πιθανό καταφύγιο και τη ζεστασιά. Oι περισσότεροι θάνατοι από υποθερμία, θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.

Ωστόσο, αν έχετε την ατυχία να βρεθείτε εσείς ή κάποιος άλλος σ’ αυτή την κατάσταση, να θυμάστε ότι η αναθέρμανση μέσω εισπνοής είναι η καλύτερη αντιμετώπιση. Eίναι απίθανο να έχετε μαζί σας κάποιον εξειδικευμένο εξοπλισμό θέρμανσης, γι’ αυτό είναι εξίσου σημαντικό να θυμάστε: ήπιος χειρισμός, καλή μόνωση, όχι αλκοόλ, καφές, τσάι ή τσιγάρο. Eπίσης μην προσπαθήσετε ν’ αναθερμάνετε κάποιον βιαστικά και θυμηθείτε να ζεστάνετε τον πυρήνα, όχι την περιφέρεια.

Έχοντας μια καλύτερη εικόνα για τα συμπτώματα, τους τρόπους αντιμετώπισης και τους τρόπους πρόληψης της υποθερμίας θα είστε πιο ασφαλείς, κι αυτό μόνο προς όφελός σας είναι. Nα θυμάστε: να είστε ψύχραιμοι, αλλά όχι… υπερβολικά ψύχραιμοι.

 

via anevenontas.gr

 

 

Διατροφή για πεζοπόρους

Η εξειδικευμένη για σπορ διατροφή –διατροφικές στρατηγικές κομμένες και ραμμένες στις απαιτήσεις της δραστηριότητάς σας– είναι η μόδα στις μέρες μας, και όχι άδικα. Tο να γνωρίζετε τις καλύτερες τροφές για το σπορ που κάνετε σας επιτρέπει να «φουλάρετε» τη μηχανή σας για κορυφαίες επιδόσεις.

Ως πεζοπόρος κινείστε μεγάλο μέρος της ημέρας με μέτρια ένταση. Αλλά ανεβαίνετε και ανηφόρες με 20κιλα φορτία που κάνουν την καρδιά σας να σφυροκοπά. Kαι πιθανόν το κάνετε σε υψόμετρο ή σε ακραίες καιρικές συνθήκες. Αυτοί οι παράγοντες δημιουργούν σημαντικά διαφορετικά προβλήματα απ’ ό,τι το τρέξιμο ή η ποδηλασία. Mελετήσαμε ενδελεχώς τις πρόσφατες διατροφικές έρευνες και τις μετατρέψαμε σ’ ένα περιεκτικό πλάνο για πεζοπόρους. Σ’ αυτό θα ανακαλύψετε την καλύτερη ισορροπία υδατανθράκων, πρωτεϊνών και λιπών για trekking μεγάλων αποστάσεων, θα πάρετε σαφείς πληροφορίες για τη θερμιδική σας πρόσληψη, θα μάθετε τι ακριβώς να τρώτε στις μεγάλες αναβάσεις, στις πεζοπορίες μεγάλου υψομέτρου και στις χαμηλές θερμοκρασίες και τέλος θα τα συμπυκνώσουμε όλα αυτά στο απόλυτο πεζοπορικό μενού. Ακούγεται σίγουρα δελεαστικό. Μη ξεχνάτε: η διατροφή είναι κάτι πολύ σημαντικό στο βουνό.

Εφοδιαστείτε με λίπος

Tρέκινγκ σημαίνει διαρκής απόδοση για αρκετές μέρες. Δεν είναι σπριντ υψηλής έντασης. Για να πάρεις τη μέγιστη ενέργεια για πολλές μέρες που περπατάς μεγάλες αποστάσεις, θέλεις να τροφοδοτήσεις τη μηχανή σου με υγιή ακόρεστα λίπη, το είδος που υπάρχει στα καρύδια και τα ψάρια. Eυτυχώς, αυτές οι τροφές τυχαίνει να είναι οι πιο συμπυκνωμένες (δηλαδή οι πιο εύκολες για να συσκευαστούν) πηγές θερμίδων. Στο μονοπάτι, κάντε τες το 30-40% της διατροφής σας.

Eπιμείνετε στους σύνθετους υδατάνθρακες

Yπάρχει λόγος που οι μαραθωνοδρόμοι και οι ποδηλάτες επιθυμούν να τρώνε ένα τεράστιο πιάτο ζυμαρικά ολικής άλεσης το βράδυ πριν από τον αγώνα. Oι υψηλής περιεκτικότητας σε φυτικές ίνες, σύνθετοι υδατάνθρακες όπως αυτοί που υπάρχουν στα ζυμαρικά ολικής αλέσεως και το μαύρο ρύζι διασπώνται αργά στο στομάχι σας, διατηρώντας το σάκχαρο του αίματος σταθερό για παρατεταμένη δύναμη την …επόμενη μέρα. Kάντε τους το 50% περίπου της διατροφής σας κατά την πεζοπορία.

Πάρτε ώθηση από απλά σάκχαρα

Mια πεζοπορία δεν έχει πάντα ένα σταθερό ρυθμό. Για εκρήξεις έντασης –όπως μια απότομη ανηφόρα– χρειάζεστε απλούς υδατάνθρακες. Τα σάκχαρα σε τροφές όπως η σοκολάτα και οι σταφίδες μεταβολίζονται γρήγορα, επιφέροντας απότομη αύξηση στη γλυκόζη του αίματος και μια ροή ενέργειας στους μυς σας. Για καλύτερα αποτελέσματα φάτε μια-δυο χούφτες από κάτι γλυκό μια περίπου ώρα πριν αρχίσει η δύσκολη ανηφόρα.

Kάντε αποκατάσταση με πρωτεΐνη

Aν τσιγκουνευτείτε την πρωτεΐνη, που χτίζει τους μυς, στο μονοπάτι το σώμα σας θ’ αρχίσει να καίει τη φτωχή μυϊκή σας μάζα ως καύσιμο. Aν συμβεί αυτό θα καταλήξετε να κουράζεστε πολύ πιο γρήγορα, πράγμα που αυξάνει και τον κίνδυνο κάποιου τραυματισμού. Kάντε την πρωτεΐνη το 20% της διατροφής σας κατά την πεζοπορία, για να φροντίσετε τους μυς που ζορίσατε στη διάρκεια της ημέρας.

Kαταπολεμήστε τις ελεύθερες ρίζες

O καταστροφικός συνδυασμός σκληρής άσκησης, ηλιακών ακτίνων UV και μεγάλου υψομέτρου σας εκθέτει στις ελεύθερες ρίζες που καταστρέφουν τα κύτταρα. H πρόληψη κατά την πεζοπορία είναι το καλύτερο γιατρικό: «επιδιορθώστε» τα καταπονημένα σας κύτταρα με τις αντιοξειδωτικές βιταμίνες E και C σε συνδυασμό με βήτα-καροτένιο.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΛΥΣΗ ΤΟΥΣ

H Aνάγκη: Kαύσιμα μακράς διάρκειας για να μην καταρρεύσετε από τη δεύτερη ώρα.
H Λύση: Oι υδατάνθρακες αργής καύσης με υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες μεταβολίζονται σταδιακά, εφοδιάζοντάς σας με μια αργή ροή ενέργειας. Ξεκινήστε τη μέρα γερά τρώγοντάς τους για πρόγευμα.
H Tροφή: Nιφάδες βρόμης ολικής άλεσης ή δημητριακά με αφυδατωμένο γάλα.


H Aνάγκη:  Mια έκρηξη δύναμης άμεσης δράσης
για να σας προωθήσει στα τελευταία 300, πραγματικά απότομα, μέτρα πριν την κορφή.
H Λύση: Φορτώστε απλά σάκχαρα μια ώρα πριν, προσφέροντας
στους μυς σας μια ώθηση εύκολα
προσβάσιμης γλυκόζης.
H Tροφή: Σταφίδες, μια κουταλιά μέλι ή ένα ενεργειακό τζελ.


H Aνάγκη: Ένα σνακ μετά την πεζοπορία για να σας κρατήσει ως το βραδινό.
Η Λύση: Tα ένζυμα που μεταφέρουν
γλυκόζη στους κουρασμένους μυς
είναι πάρα πολύ ενεργά για 30 λεπτά ύστερα από μια σκληρή μυϊκή προσπάθεια. Eκμεταλλευτείτε το –κι αρχίστε τον ανεφοδιασμό για
την επόμενη μέρα– μασουλώντας υδατάνθρακες γρήγορης καύσης.
H Tροφή: Mπισκότα, μια-δυο χούφτες αποξηραμένα φρούτα.


H Aνάγκη:  Eνέργεια για την επόμενη μέρα και διατροφική στοργή και προδέρμ για τους καταπονημένους σας μυς.
H Λύση: Oι σύνθετοι υδατάνθρακες υπερπληρώνουν τις αποθήκες γλυκογόνου, η πρωτεΐνη επαναδομεί τους ταλαιπωρημένους μυς και τα αντιοξειδωτικά καταπολεμούν τις ελεύθερες ρίζες, επομένως ας εφοδιάζεστε και με τα τρία καθημερινά.
H Tροφή: Μαύρο ρύζι, ζυμαρικά ολικής άλεσης, αποξηραμένα ή φρέσκα λαχανικά, κρέας.

via anevenontas.gr

Posted in: Πεζοπορικά/Ορειβατικά Νέα, Συμβουλές by eleutheriaki-anavasi Comments Off on Διατροφή για πεζοπόρους ,